Strijd tussen twee bands blijft onbeslist

Totale harmonie of een totale overwinning: dat is de inzet van 'Soundclash', een strijd tussen twee bands die voor de tweede keer in Den Bosch was te beluisteren....

Van onze verslaggever Pablo Cabenda

Eerste ronde. Ze zijn nog maar een kwartier bezig en de eerste snaar is al gesneuveld. Dat hoort. Volgens Benjamin Herman, leider en saxofonist van de band New Cool Collective, is het niet meer dan een voorproefje van de muzikale slachting die komen gaat. Want wie heeft verzonnen dat muziek mensen nader tot elkaar brengt, spele nog maar eens Slaap kindje slaap. Muziek is oorlog.

De saxofonist legt even fijntjes uit aan het samengedromde publiek in het Theater aan de Parade dat de voornaamste drijfveren van de gemiddelde muzikant niet verhevener zijn dan competitie-, geldings-en vergeldingsdrang.

Daarom staat in de schouwburg in Den Bosch links in de zaal de latin/jazz/soul-formatie op een geïmproviseerd podium en rechts op het toneel de band die Braziliaanse muziek en moderne danceklanken met elkaar vermengt: Zuco 103. Klaar voor de Soundclash, een muzikale afrekening die voor de tweede keer plaatsvindt op het theaterfestival Boulevard, waarbij de bands elkaar met hun muziek bestoken totdat een van de twee wordt weggespeeld door de ander. Of totdat uiteindelijk de bands muzikaal in elkaar over vloeien, waarbij alleen de harmonie de glorieuze overwinnaar wordt. Een hippe live-versie van Bert Haanstra's Fanfare waarop je ook nog kunt dansen, zoiets.

Tweede ronde. Zuco moet een mysterycover spelen die vervolgens door de Collective, winnaar van vorig jaar, moet worden opgepikt. Synthesizerklanken uit het Zuco-kamp gaan aan flarden door beukende techno. Zuco-zangeres Lilian Vieira zingt met een elektronisch smurfenstemmetje. Zie daar nog maar latin/jazz/soulchocola van te maken.

Maar er is oorlogsberaad aan de overkant. En na het aftellen kaapt New Cool Collective de groove en buigt het harde recht-op-en-neer soepel om in een sophistiscated swing. Applaus voor een spetterende machtsovername.

Derde ronde. Tijd voor guerillatactieken. New Cool heeft net iets ingezet dat klinkt als een Afrikaans rollende samba. Die moet weer worden overgenomen door Zuco. En terwijl de koebel geduldig doortikt en de leden van New Cool Collective de bewegingen van de vijand inspecteren, klinkt

opeens een stukje wel heel herkenbare zang vanuit het andere kamp: een sample van New Cool Collective. Consternatie bij het collectief. Triomf bij de Zucos.

Dan volgt ritmisch gebekvecht tussen Vieira en de percussionist van NCC. De bassist van Zuco neemt het over terwijl de ritmesectie van NCC hem begeleidt. Lilian wordt gekaapt met rozen en zingt ergens in de vierde ronde (of was het de vijfde?) op het podium van New Cool Collective.

Maar hoe langer de clash duurt, hoe minder de bands de kans benutten om op elkaars grooves te improviseren. De gespeelde fragmenten sluiten nauwelijks meer op elkaar aan. En het publiek wordt heen en weer geslingerd tussen heftige samba en verstild gitaargetokkel.

En dan komt ook de grootste nono in de geschiedenis van de westerse popmuziek voorbij: de drumsolo. Of beter, twee drumsolo's. Want van beide kanten worden bezoekers bestookt. Zo eindigt de Soundclash met een knal die eigenlijk een sisser is, en één vraag die blijft hangen: wie heeft er nu gewonnen?

Meer over