Stop de strijd voor kwantiteit

Afgelopen maandag raakte Kader Abdolah me met zijn column (Mirza) over de AOW. Waar hebben de protesteerders tegen de verhoging van de AOW-leeftijd het nu over?...

Simone WellensBreda Liesbeth BronZoetermeer Hans WoudstraVoorburg Martin Knotter en Nijmegen

De vakbond zou er beter aan doen met de werkgevers te praten over een socialer beleid, jongeren kansen geven, ouderen blijven inzetten, mensen met een handicap een volwaardige plek geven. Werkgevers hoeven niet alleen te profiteren van de topjaren van een supergezonde, goed uitziende, en veel uren of veel meters makende werknemer. Stop met het strijden voor kwantiteit en werk aan kwaliteit.

De vakbond vind ik behoudend, evenals enkele politieke schreeuwers, ze lopen niet mee met de ontwikkelingen in de maatschappij en blijven ouderwetse actiepartijen. Ze werken in op de emotie van mensen uit eigenbelang en dragen niet bij aan hun morele plicht burgers te informeren en te ontwikkelen in bewustzijn.

De machtigste vrouw van Nederland (Agnes Jongerius, red.) zou haar macht heel anders kunnen inzetten. Werkgevers mogen wat minder aan eigen gewin gaan denken en wat meer aan het feit dat zij niet kunnen bestaan zonder de inzet van die werknemers. Dit zeg ik als een politiek links georiënteerde alleenstaande vrouw van 60, babyboomer dus, die fulltime werkt tot haar 65ste. Ik ben bereid langer door te werken als alle partijen hun bijdrage willen leveren. Met dank aan Mirza.

Simone Wellens, Breda

Koning
Het stukje van columnist Kader Abdolah heeft mij in hoge mate geïrriteerd. De man neemt in zijn pleidooi om langer te werken een oogarts als voorbeeld die als een koning over de afdeling liep.

Het moge duidelijk zijn dat koningen nog altijd een uitzondering zijn en derhalve dit verhaal niet op gaat voor de massa. Daarnaast worden mensen die zich op een afdeling als een koning gedragen over het algemeen niet zo gewaardeerd, onze Dirk Scheringa daargelaten.

De meeste mensen die langer willen en kunnen doorwerken, hebben meestal plezier in hun werk, zijn onafhankelijk en genieten een goed inkomen. Een enkeling wil langer werken vanwege het geld, omdat er thuis niets te doen is of omdat de identiteit van enkelen te zeer vervlochten is met hun beroep.

Kortom, het gros zal liever onbekommerd lopen rondom een of ander graf in de zon. Iets waarvoor gespaard is, iets waar hij of zij trots op mag zijn. Dat dat zo dadelijk wellicht niet meer kan, is andere koek. Het lijkt me helder dat deze manier van leven te verkiezen is boven wat we zien in vele andere landen. Verder gaat Kader Abdolah er vanuit dat velen gezond zijn tot hun 75ste. Ik weet niet met wie Abdolah allemaal omgaat. Mijn ouders hadden voor hun 70ste respectievelijk dementie en parkinson en zo ken ik er meer die niet meer topfit zijn. Daarnaast kan ik me niet vinden in de mening van Abdolah dat velen een enorme lust om te leven hebben, dat is nou niet bepaald wat ik zie wanneer ik op straat rondloop.

Het kabinet gaat nu keuzen maken voor een heel grote groep mensen en niet voor de uitzonderingen, dat mogen we niet vergeten. Al met al ervaar ik het stukje van Abdolah als aanmatigend en belerend. Laat hij liever trots zijn op wat we hebben bereikt en weer eens gaan praten met het ‘vullek’, dan weet hij hoe het zit. Blijven werken in een fabriek om anderen verder te helpen – zoals Kader schetst – zal toch eerder noodzaak zijn dan plezier. Geloof me, ik heb nog nooit iemand gehoord die zich opzij geschoven voelde of beledigd was toen hij of zij ging stoppen met werken. Ook dat zijn weer uitzonderingen.

Liesbeth Bron, Zoetermeer

Uittreding
Beste Wouter, met aandacht las ik je artikel ‘Dit is solidariteit’ (Forum, 26 oktober). Allerlei argumenten passeren de revue, en allemaal tellen ze. Wie Financiën onder zich heeft, kan tellen. Maar niet alles dat geteld kan worden, doet er toe. Solidariteit is ook nog iets anders dat helaas zelden in beeld komt: zolang slechts een schamele 37 procent van de werknemers mag blijven doorwerken zodra de leeftijd van 65 jaar wordt bereikt, is er iets hardgrondig mis met het streven de mensen langer te laten doorwerken.

Solidariteit is dat die andere 63 procent gewoon mag blijven werken. Heel erg effectief om het doel van langer doorwerkende mensen dichterbij te brengen. Moet je eens opletten hoeveel van die 63 procent die het voldoende naar de zin hebben in hun baan, uit zichzelf bereid zijn er een paar jaar extra aan vast te knopen. 65 is 65. Laat dat zo. Verbied de verplichte uittreding uit het arbeidsproces, en ik weet zeker dat ruim 20 procent van de 65-jarigen er wel zin in heeft nog een paar jaar vrolijk naar het werk te gaan.

Weg met die onrechtvaardige en verplichte uitstoot van de oudere werknemer. Met evenzeer welgemeende groet,

Hans Woudstra, Voorburg

Doordeweeks
Negen van de tien van de leden van de ledenraad van de PvdA zijn voor het AOW-plan. Op de foto zijn duidelijk de oudere (vijfenvijftig plus) leden te zien. Waren er op deze doordeweekse werkdag wel jongere leden (Binnenland, 26 oktober)?

Martin Knotter, Nijmegen

Meer over