Stoere kerel Swinkels geeft moed nog niet op

VENLO - Stadion De Koel is een mooie plek voor een degradatiespook om rond te waren.


De thuisbasis van VVV is als een vettig rommelhok en de omringende bomen staken zaterdagavond mooi af tegen het donkere blauw van de vallende avond. In het licht van de ontstoken schijnwerpers hield de thuisclub het degradatiespook enigszins op afstand.


Volgens het alfabet en volgens de ranglijst zijn VVV en Willem II de laatste ploegen van de eredivisie. Dat zijn ze bovendien in die volgorde, vandaar dat de Tilburgers het minst opschoten met 0-0. Willem II blijft laatste en het verschil met VVV, voorlaatste, is nog altijd vijf punten. Er zijn nog zes wedstrijden te gaan. Wedstrijden met lijfsbehoud als inzet zijn meestal van hetzelfde laken een pak: veel inzet en weinig vernuft. De opwinding zat zaterdag in het begin en in het einde.


Willem II begon overrompelend en verspeelde in een tijdsbestek van vijf minuten drie grote kansen. De spitsen Rigters en Janga schoten van dichtbij mis, middenvelder Van der Heijden kopte tegen de paal. In de slotfase had VVV nog aan het langste eind kunnen trekken onder de impulsen van de onberekenbare aanvaller Musa. Hij was halverwege de eerste helft in het veld gekomen voor de geblesseerde Ojo en bracht medespelers een paar keer fraai in stelling.


Maar als het om lijfsbehoud gaat, telt iedereen uiteindelijk zijn zegeningen. De angst om te verliezen was in Venlo groter dan de wil om te winnen. Veelbetekenend in dat opzicht was dat scheidsrechter Braamhaar geen enkele overtreding zwaar genoeg vond om daaraan een gele of rode kaart te verbinden. De één was blij dat het verschil op de ranglijst niet kleiner was geworden, de ander prees de avond juist omdat het verschil niet groter was geworden.


Aanvoerder Arjan Swinkels zei na afloop dat Willem II zijn hoop nu heeft gevestigd op de vier thuiswedstrijden die nog volgen. Verreweg de meeste punten zijn in Tilburg behaald en dan vooral na de winterstop. Wie weet wat er nog mogelijk is, om te beginnen over twee weken tegen Roda JC.


Je kon aan Swinkels' gezicht zien dat het inderdaad een kwestie is van hopen, meer in elk geval dan van willen. Maar één strohalm is altijd nog beter dan geen strohalm.


De 26-jarige Swinkels is de personificatie geworden van een club in doodsnood. In het clublied van Willem II wordt de lof bezongen van stoere kerels. 'trots van het voetballand'. Van die stoere kerels is de aanvoerder verreweg de stoerste. Hij had in de warming-up de mouwen van zijn trainingsjack al opgestroopt.


Vier jaar geleden maakte Arjan Swinkels zijn entree als een eenvoudige hulpkracht. Van dat elftal is niemand meer over, behalve hij: één brok onverzettelijkheid met het haar van een poedel.


In het uitvak van De Koel, waar de aanhang van Willem II ruim vertegenwoordigd was, werd zijn naam ook het vaakst gezongen. In feite is hij de laatste strohalm en bovendien een jongen uit eigen streek. 'Ik kom uit Moergestel, tien minuten fietsen van Tilburg. Ik kom al bijna mijn leven lang bij Willem II.'


Aan het eind van de vorige eeuw zat Swinkels op de tribune toen de stoere kerels zich nog maten met de grote clubs in de Champions League, nu staat hij op het veld het degradatiespook van zich af te slaan.


Arjan Swinkels is in die zin ook een beetje de antiheld. In de rest van Nederland is hij vooral bekend als het tragisch slachtoffer van scheidsrechterlijke blunders. Twee keer werd Swinkels dit seizoen ten onrechte uit het veld gestuurd wegens hands, nota bene twee keer door scheidsrechter Kevin Blom. De eerste keer was tegen VVV toen de bal bij een sliding tegen zijn hand werd geschoten. De wedstrijd eindigde in 1-4 en Arjan Swinkels begon zijn loopbaan als schlemiel.


Twee weken geleden bood trainer Gert Heerkes zijn spelers de gelegenheid zich in het plaatselijke carnaval te storten. Arjan Swinkels stuitte in de binnenstad voortdurend op zijn evenbeeld. Het mooie shirt van de tricolores en de aanvoerdersband bleek een populaire uitdossing in Tilburg. Een pruik met het haar van een poedel deed de rest. Arjan Swinkels kan er in Venlo, de krullen nog nat van de douche, aanstekelijk om lachen. Het ontbreekt hem niet aan zelfspot.


De aanvoerder heeft weer zijn stinkende best gedaan in De Koel. Met inzet van al zijn ledematen heeft hij aanvallen onderbroken en bij menig vrije trap stoomde hij naar voren om bij de verste paal een voorzet te kunnen inkoppen. Het mocht niet zo zijn, weer niet.


In een gangetje van het VVV-stadion zegt Arjan Swinkels dat de teleurstelling na het laatste fluitsignaal groot was. Dit was de wedstrijd waarop heel Willem II zijn hoop had gevestigd.


Maar wie een slag verliest, kan de oorlog altijd nog winnen. 'De sfeer in de kleedkamer na afloop was in elk geval nog strijdlustig.'


Meer over