Stilte

Op de school van mijn dochter Hannah werd maandag een jongen doodgeslagen. Ze kende hem wel. Hij heette Gerd Nan, hij was ook 16 en zat op hockey....

Dinsdagmiddag kwam ze vroeg terug uit school.

Ik vroeg hoe het was.

‘Het was stil’, zei ze. ‘De halve school stond dinsdagochtend rond de plek waar Gerd Nan was neergeslagen, en het was doodstil. Ik voelde het al toen ik kwam aanfietsen. Ik hoorde helemaal niks. Dat was vreemd.’

Ik wist niet wat ik moest zeggen.

Op de fatale plek lag een grote stapel bloemen, zei ze. Ze had er zelf ook een bosje neergelegd, samen met Florie. Iemand van Hart van Nederland vroeg of ze iets mocht vragen. Maar daar hadden ze geen zin in.

Je weet dat mensen elkaar al sinds Kaïn en Abel doodslaan. Je weet dat doodslaan niet is voorbehouden aan meerderjarigen en dat mensen elkaar met enige regelmaat overal en altijd hebben doodgeslagen.

Tot zover de rationele kant van het doodslaan.

Want wanneer op de school van je eigen dochter een jongen van 16 wordt doodgeslagen door een 17-jarige matroos past de werkelijkheid opeens niet meer in het rationele schema.

Dan klopt er plotseling nog minder van dan wanneer in Amerika een jongen 32 docenten en studenten doodschiet. Dat is onredelijk, zeker, maar het is de zegen – en de vloek – van de afstand.

Twee vriendinnen van Hannah zagen het gebeuren. Eigenlijk gebeurde er niet zo veel. Twee jongens, een paar woorden en drie klappen.

Dit stond er op de Hyves-site van de jongen die Gerd Nan doodsloeg:

‘Mijn geluk is k., houw super veel van haar, ze is me alles en ik wil haar nooit meer kwijt, der zal nooit iemand tussen ons in komen staan, you are my baby girl.’

Hij hield ook van hiphop, hardcore en Thunderdome. En van cola. Eigenlijk ook een gewone jongen, maar wel eentje die hard kon slaan.

K. zat bij Hannah in de brugklas.

In wat voor tijden leven we?

Die vraag zal de komende dagen weer vaak worden gesteld. Waar gaat het toch heen, met dit land?

Het zijn zinloze vragen, vruchteloze pogingen het incident te veralgemeniseren en van een sociologisch kader te voorzien, zodat het tenminste de schijn van rationaliteit krijgt en een beetje hanteerbaarder wordt.

Het zijn pogingen de angst voor het noodlot van ons af te schudden, de angst voor het onverklaarbare, de wreedheid en voor de breekbaarheid van het leven.

Straks weer de deskundigen, straks weer dat rituele gejank over de staat van ons land, de veiligheid van onze scholen, over onze jeugd en moraal: God verhoede – maar dat zal een vergeefse wens blijken.

Hufter slaat hockeyer dood; rouw diep, straf hard en wees stil – konden we het daar maar eens bij laten.

Hannah ging naar boven, naar msn.

Op de site van de school stond een brief voor alle ouders. ‘Betreft: leerling overleden na mishandeling.’

De unplugged-avond (donderdag) en de sportdag (vrijdag) gaan niet door.

Meer over