Stieren kussen gezapig Pedreguer wakker

Er is een dode gevallen, maar wie zou daar nog aan denken? Het belangrijkste is dat vannacht, om klokslag half één, drie koeien en een stier worden losgelaten in de straten van Pedreguer, een plaatsje ten noorden van Benidorm. 'Als je er eenmaal van hebt geproefd, wil je niet meer anders', zegt een man die met zijn kleinzoon heeft plaatsgenomen op een verhoging boven de straat. Hij houdt alle vingers van zijn hand bij elkaar en zet ze aan zijn mond, alsof hij aan een borst zuigt.

Het noodlottige ongeval speelde zich een paar dagen geleden af, daar bij de kerk, wijst de man. Een 29-jarige jongen stond te kletsen met een stel meisjes. Toen de eerste koe de straat in werd gejaagd, hielp hij de meisjes tussen de spijlen onder verhogingen door, buiten het bereik van de razende koe. Maar hij raakte afgeleid, de koe stormde op hem af, nam hem op de horens, doorspiesde zijn longen en hart en maakte een einde aan zijn leven.

Een held werd hij niet door de meisjes te laten voorgaan, eerder een sukkel. 'Dit zijn niet koeien zoals die in Nederland in de wei staan', verklaart de man op de tribune. Het zijn vechtkoeien, ze zijn gevaarlijk, dus je moet opletten. Zo simpel zijn de regels van dit spel.

In 2015 vielen in Spanje twaalf doden bij het stierenrennen. Zulk riskant volksvermaak zou in Nederland allang verboden zijn. Als een monstertruck inrijdt op het publiek, als een hoogwerker omvalt met mensen in het bakje, als er door de hitte tijdens de Nijmeegse Vierdaagse een dode valt, dan is in Nederland maar één reactie denkbaar: het evenement afgelasten, je geschoktheid laten blijken, de schuldvraag beantwoorden, verbetering beloven.

Nuchterheid

Ik weet niet wat er met de Hollandse nuchterheid is gebeurd, maar de Spanjaarden lijken me nuchterder. 'Dit is zijn bestemming', verklaart de kokkin van de dorpspizzeria schouderophalend. 'Zijn tijd was gekomen.' Twee keer werd het programmaonderdeel 'Entree van de stieren' afgelast, daarna werd het spel tussen mens en stier hervat.

Want de feesten móéten doorgaan. De koeien en de stieren in de straten van Pedreguer zijn de enige onderbreking van een jaar vol gezapigheid. Dit zijn de dagen waarop lange plastic tafels op straat worden gezet en buren en familie samen eten. Ik zie een jongetje van een jaar of twee rondrennen terwijl hij koeienhoorns voor zich uit steekt. De andere kinderen maken zich uit de voeten, of doen alsof ze hem opjutten met een rode lap. Als ze zestien worden, zullen ze zich met hun leeftijdgenoten in dezelfde blouse steken, om te vieren dat hun jaargang eindelijk in het echt mee mag doen.

De ene helft van het land (de linker) vindt het hele gedoe met stieren nogal hersenloos. 'Zolang in Spanje mensen doodgaan doordat ze op de hoorns worden genomen, is dit geen normaal land', klagen ze in de kranten. De walging van het stierenrennen is zo groot dat je bijna gaat geloven dat er geen grotere dierenmishandeling denkbaar is.

Getijdebeweging

De werkelijkheid valt nogal mee. Tussen mannen van een jaar of vijftig begeef ik me op de straat waar de stier en de koeien doorheen stuiven. En net als hen glip ik snel tussen de hekken onder de tribunes door zodra de beesten zich in de buurt wagen. Zo ontstaat er een getijdebeweging van mensen - een dans, bijna.

Een enkele stierenrenner heeft een rode lap. De koeien interesseert dat weinig, maar de stier ontsteekt ervan in woede. Verder wordt er met handen en voeten uitgehaald naar de dieren. Gewond raken ze niet, hooguit angstig.

Na afloop is er voor de koeien en de stier applaus. Ze gaan niet dood, verzekert iedereen. Over een week treden ze weer op, in een volgend dorp.

Deze feesten zijn altijd, tot op zekere hoogte, ongecontroleerd, aldus de burgemeester van Perdeguer. En dat is misschien de kern. Waarom zijn deze feesten zo belangrijk? Juist omdat je je even niet hoeft af te vragen waarom of hoe of wat.

Hier in Pedreguer geen zware wolken die op het gemoed drukken. Er is een dode gevallen, maar het leven gaat door.

Meer over