Steven Meisel

’s Werelds succesvolste modefotograaf vertoont zich niet graag en blijft zo wat mysterieus...

Omdat ik toch in de buurt zou zijn op de dag dat zijn tentoonstelling in Zuid-Frankrijk geopend werd, had ik een interview aangevraagd met Steven Meisel, fotograaf van minstens een dozijn grote modereclamecampagnes per seizoen en maker van Madonna’s legendarische boek Sex. Hoe naïef. Amerikaan Meisel verscheen helemaal niet op zijn opening. ‘O nee, godzijdank niet’, zei Michel Mallard, de man die de expositie samenstelde. ‘Aan de eisen van Meisel kan niemand redelijkerwijs voldoen. Tiensterrenhotel, privévliegtuig, helikopter... Een nachtmerrie.’

De tentoonstelling van Meisel had een eigenaardig karakter: het betrof 317 voorpagina’s van de Italiaanse Vogue. Want Meisel fotografeert al 21 jaar, zonder onderbreking, alle covers van de Italiaanse modebijbel. Het is een uniek geval van ongekende loyaliteit in een industrie die voortdurend over vernieuwing gaat.

Wat Meisel voor zijn klanten doet, is technisch hoogstaand, maar ik hou er niet van; misschien wel omdat er moeilijk een fotografisch handschrift in zijn werk te ontdekken valt. Meisel kan alles en Meisel verzint scenario’s die hij tamelijk maniakaal uitvoert, maar waarbij het idee zo letterlijk zichtbaar blijft dat de foto’s dikwijls niet echt vleugels willen krijgen.

Enfin, het zal wel aan mij liggen, want Meisel is er toch maar ’s werelds succesvolste en duurste modefotograaf mee geworden. Zijn dagprijs is meer dan wat Balkenende per jaar krijgt. Niet Mario Testino of Bruce Weber, maar Steven Meisel is verantwoordelijk voor de carrière van zo ongeveer elk topmodel. Naomi, Linda, Christy, Agyness; ze zouden nergens zijn zonder zijn steun.

Goed, ik kreeg dus geen interview met Meisel, maar de Amerikaanse Vogue heeft hem deze maand wel gestrikt voor een verhaal. Niet dat de interviewer hem ontmoette; ze spraken elkaar slechts per telefoon. Op zijn fotosessies schijnt Meisel ook amper te zien te zijn. Hij fotografeert achter een gordijn, of hij laat een grote box om hem en zijn camera bouwen. Bij de gratie Gods kreeg Vogue wel een zelfportret. Meisel poseert met vijftien topmodellen om zich heen. Een man met lang zwart haar en een zwarte wollen muts op z’n hoofd; een zwart T-shirt, donkere spijkerbroek, zware motorlaarzen. Hij lijkt een beetje op de zanger van de Red Hot Chili Peppers gekruist met een jonge Axl Rose. Hij heeft zo te zien flink zitten retoucheren, want Meisel ziet er niet bepaald zo oud uit als hij is: 54.

Meisels mysterie lijkt op het eerste gezicht aanstellerij, maar het is wellicht een extreme vorm van hard werken. Er is geen fotograaf die meer publiceert dan Meisel, maar er bestaan geen glossy verzamelboeken van zijn werk. Recycling interesseert hem niet. Elke foto die hij maakt is iets nieuws, hetgeen verklaart dat hij geen echt handschrift of trucje lijkt te hebben. Hij heeft geen tijd voor interviews of feestjes. Hij vertoont zich nooit bij modeshows. Meisel werkt. En dat maakt hem de belangrijkste modefotograaf van nu.

Meer over