'Stenen door de ruit, hoort bij het vak'

Het kantoor van de Friese advocaat Wim Anker ligt onder vuur. Maar hij 'wijkt niet voor terreur'.

In minder dan een maand is acht keer een raam ingegooid van advocatenkantoor Anker en Anker in Leeuwarden. De verdachte, een 48-jarige man uit die stad, is 12 augustus op heterdaad betrapt. Donderdag bleek dat hij nog minstens vier weken blijft vastzitten.

De man is boos over de zaak-Vaatstra, maar de precieze reden is onduidelijk. De gebroeders Anker stonden de ouders van Marianne Vaatstra bij, nadat ze in 1999 was verkracht en vermoord.

Bovendien heeft het Friese kantoor sinds december zo'n vijfhonderd dreig- en haatmails ontvangen over de zaak-Robert M. Veel mensen zijn woedend dat de Ankers de hoofdverdachte in de Amsterdamse zedenzaak bijstaan. M. heeft naar eigen zeggen talloze kinderen misbruikt op crèches en oppasadressen.

'We hebben onlangs beveiligers ingehuurd', zegt Wim Anker. 'Maar we laten ons werk niet beïnvloeden door dit soort dingen. We wijken al dertig jaar niet voor terreur.'

Maakt u zich geen zorgen vanwege al die boze mails over Robert M.?

'Het is heel vervelend, maar we kunnen wel tegen een stootje. Ik heb alle reacties gelezen. Je moet je realiseren dat ze vooral afkomstig zijn van mensen die primair reageren. Vaak zijn ze 's nachts verstuurd, in een opwelling. Het zijn scheldkanonnades, verwensingen die verwijzen naar ernstige ziektes, bedreigingen. We doen geen aangifte, mede omdat we vaak niet weten wie de auteur is.'

Is er reden die dreigementen serieus te nemen?

'Ongeveer vijf dreigmails zijn niet alleen laakbaar, maar ook strafbaar en concreet. Iemand schrijft bijvoorbeeld dat we vijf keer moeten omkijken als we ons kantoor uit lopen. ''Want ik geef gas, of ik rem niet'', waarschuwt hij. Deze persoon weet dat hier vlakbij een onoverzichtelijke kruising is. Dan komt zoiets wel heel dichtbij. Dus we kijken de laatste tijd toch maar wat vaker om.'

Bent u eerder in deze mate bedreigd en lastiggevallen?

'In de jaren negentig stonden we veel extreem-rechtse politici bij, zoals hoofdbestuursleden van de partij CP '86. We waren toen veel in het nieuws, met alle consequenties van dien. Ons kantoor is destijds beklad en bekogeld met verfbommen. In die tijd zijn ook wel eens vier dagen achter elkaar stenen door de ruiten gegooid.

'Een van die stenen heb ik bewaard. Hij ligt op een kast in mijn kantoor, om mezelf eraan te herinneren dat ons vak niet alleen mooie kanten heeft, maar ook nare. Die horen erbij, dat moet je accepteren.'

Uw motto is sinds jaar en dag: de enige reden om een cliënt af te wijzen is dat we vol zitten.

'Ja. De zaak van CP'86 is destijds als een hete kroket door Nederland geschoven. Die partij kon helemaal geen advocaat krijgen, tot ze uiteindelijk bij ons kwamen. Wij zijn er in principe voor iedereen. Het is in het belang van de democratische rechtsstaat dat elke verdachte rechtsbijstand krijgt. Zo blijft Vrouwe Justitia in evenwicht. Gelukkig zijn veel mensen het daarmee eens. Sinds bekend is dat we zo worden bedreigd, krijgen we ook steunbetuigingen.'

Veel mensen zien advocaten als een verlengstuk van de verdachte. Is dat onterecht?

'Advocaten zijn niet de mond van hun cliënt. We hebben onze eigen verantwoordelijkheid, voeren zelf de regie. Natuurlijk behartigen we alleen het belang van de verdachte, maar je moet ons niet met een cliënt vereenzelvigen. Dit kantoor heeft geen sympathie voor extreem-rechts of voor verkrachters. Maar we zijn juristen, die horen niet mee te deinen op de golven van emotie.'

undefined

Meer over