Stem Niki Jacobs subtiel omlijst

Nikitov

Ton Maas

* * * * *


IJmuiden Dat het een bijzondere voorstelling wordt, is eigenlijk al bij het allereerste intro duidelijk, zo subtiel is het contrast van sonore, langgerekte tonen uit altviool, cello en contrabas met de fluwelige klank van Gijs Levelts trompet, bijna onhoorbaar aangevuld met gefluister uit de accordeon van Peter van Os.


Telkens weer wordt de stem van zangeres Niki Jacobs omlijst met verrassende arrangementen. Jacobs heeft haar sporen verdiend met jiddische liederen, maar slaat in dit nieuwe programma haar vleugels uit tot ver buiten de Joodse traditie, helemaal tot in de countrymuziek van haar idool Dolly Parton.


Waar in Nashville meestal alles dienstbaar wordt gemaakt aan het sentiment, zorgen bij Nikitov de arrangementen ervoor dat ingesleten paden worden gemeden. Zo krijgt Partons Jolene via de gedempte trompet van Levelt een jazzy rafelrandje. Andersom kleurt altviolist Oene van Geel al tokkelend een Joods liedje in met swingende bluegrasstinten, geholpen door geplok uit de vijfsnarige banjo die contrabassist Tis Marang ter hand neemt.


Net als je denkt dat het vooral de inventieve orkestraties zijn die je de muziek in zuigen, stuurt Jacobs haar begeleiders van het toneel voor een lied over een zelden bezongen moment: de schrijnende nabijheid van een geliefde die je in feite al heeft verlaten. Gewoon in de Nederlandse cabarettraditie van onopgesmukte, goed verstaanbare zang met een simpel getokkeld gitaartje eronder, maar o zo indringend.


Jacobs weet te ontroeren met haar heldere timbre en vrijwel vibratoloze zang. Het overwegend ingetogen repertoire waaruit het nieuwe programma is opgebouwd, sluit daar goed bij aan. Wie voor feestelijke klezmermuziek kwam, moest wachten op de toegift.


Ton Maas


Meer over