Statiegeld

Mick de Meijer (23), vierdejaars Communicatie-en Informatie Wetenschappen, heeft een pesthekel aan boodschappen doen. Niet omdat hij te beroerd is om met een tas naar de winkel te gaan, maar omdat er altijd andere mensen zijn die hem voor de voeten lopen of anderszins zijn geduld op de proef stellen....

'Supermarkten', schrijft hij, 'behoren wat mij betreft tot het as van het kwaad.' Volgt een litanie van ergernissen die exclusief aan de het supermarktwezen zijn voorbehouden. De prijsverhogingen. Het onwetende personeel (dat belooft in het magazijn op zoek te gaan naar het product dat hij in de schappen niet vindt, om vervolgens een potje te gaan klieren met collega's).

En dus die ellenlange rijen. Met mensen 'die haast hebben en graag hun winkelmandje tegen mijn enkels trappen met buitenkantvoet rechts', mensen die vergeten zijn hun groente af te wegen, en mensen met schreeuwende kinderen.

Voor Mick (specialisatie: Nieuwe Media en Digitale Cultuur) is het een excuus om zich 'zo nu en dan' iets toe te eigenen dat eigenlijk niet van hem is.

Hij neemt een aantal lege flessen mee van huis, begeeft zich in de supermarkt naar de frisdrankafdeling waar de flessen torenhoog zijn opgestapeld, geeft zijn ogen goed de kost en tast de omgeving spiedend af op zoek naar personeel.

En ja, dan neemt hij zijn kans waar. Hij stopt die paar flessen die hij van huis heeft meegenomen vliegensvlug in een lege krat (er is er altijd wel eentje te vinden) en begeeft zich met die krat naar de automaat voor lege flessen, waar hij 'vrolijk' de krat weer inlevert.

'Voilá, een extra zakcentje van uw vriendelijke kruidenier', schrijft Mick. Ter compensatie van al het leed dat hij zich moet laten welgevallen.

Postscriptum: 'Dit werkt alleen tijdens spitsuren!'

Moedig van Mick, om dit op te biechten. Dat is wat Studiebeurs graag ziet: eerlijke berichten uit het rauwe studentenleven. Maar het gratis abonnement op de Volkskrant, twee maanden lang, gaat zijn neus net voorbij.

Want de vraag was inmiddels: wat zet je op tafel? Ruk je geheime-receptenboek uit de kast, en doe ons een kooktip aan de hand. Opdat we over een paar weken een toptien kunnen samenstellen van voedzame, niet al te dure maaltijden – éénpans mag, hoeft niet.

In dat kader stelden we ook de vraag: wat is nu eigenlijk een snackpot? Van Martijn Verhagen kregen we keurig en nauwgezet een antwoord. Een jongen met smaak, én vrienden met smaak. 'Welnu', schrijft hij, 'in het verleden heb ik een aantal malen snackpot gemaakt én gegeten met een goede vriend van mij.

'De ingrediënten en bereiding voor twee personen: 2 kroketten, 1 frikadel, 1 kaassoufflé, een bescheiden portie patat, 150 ml pindasaus en enkele eetlepels mayonaise. De ingrediënten dienen tezamen in een grote kom te worden gelegd en vervolgens met een staafmixer gemengd. Het verdient aanbeveling de frikadel en kaassoufflé van tevoren al in partjes te snijden.

'Het leukst is om vervolgens de kom in het midden te zetten en daar beiden met een lepel uit te eten. Ik hoop dat uw vraag hiermee beantwoord is.' Ja zeker, waarvoor dank.

Meer over