Standaard werkweek van 70 uur

Niet alleen vrouwen zijn het slachtoffer van mensenhandel. Op Aruba worden ook mannen uitgebuit.

JEAN MENTENS

ARUBA - Angela is 27 en komt uit Cali, Colombia. Ze draagt een wit behaatje met halve cups en een strakke roze lycra legging. Een grote zonnebril verbergt de wallen onder haar ogen.

Het is niet dat ze haar sekswerk vreselijk tegen haar zin doet, het is alleen te veel. Ze moet zoveel afrekenen bij de clubeigenaar dat ze maandenlang elke dag moet pezen, van een uur of vier 's middags tot in de kleine uurtjes. Tussendoor een dag vrij bestaat niet.

Vooral slaap komt ze tekort. Met een bittere glimlach zegt ze ook spaargeld te kort te komen om aan het eind van de maand mee naar Colombia te nemen, terwijl het daar toch om te doen was. 'Falta sueño y faltan economías.'

Maar ja, reken uit: de huurbaas rekent 100 dollar (70 euro) per dag voor het hotelkamertje en 30 dollar voor het eten. Bij aankomst op Aruba moest ze 800 dollar 'lidgeld' dokken bij de club waar ze werkt. De arts waar ze zich elke donderdag verplicht moet melden, moet afgerekend worden. Het retourticket en de overige reiskosten hebben bijna 1.000 dollar gekost; de verblijfsvergunning 700 dollar.

Er moeten in de drie maanden dat Angela op Aruba mag blijven behoorlijk wat nummertjes van 30 dollar gemaakt worden om uit de kosten te komen. 'Pas dan ga je wat verdienen, en dan komen de belastingen nog eens langs', zegt ze zuur.

De straat waar ze hoopt klanten te treffen, is verlaten. Het laatste bleekgele zonlicht van de dag valt op de verveloze gevel van het huisje in San Nicolas waar ze een kamertje betrekt. Lang kan ze niet praten, want dat kost klanten. Bovendien mag ze niet op straat staan, alleen in het portiek: de politie deelt boetes uit aan meiden die met te weinig kleren aan op de stoep rondhangen.

Onder dwang

'In Aruba lopen buitenlandse vrouwen in de seksindustrie gevaar onder dwang te moeten werken. Andere risicogroepen zijn Chinese mannen en vrouwen in supermarkten, Indische mannen in juwelierszaken en meisjes uit de omliggende landen die als hulp in de huishouding moeten werken.' Dat staat in het Trafficking in Persons (TiP) rapport van het Amerikaanse ministerie van Buitenlandse zaken over de wereldwijde mensenhandel dat Hillary Clinton eind juli presenteerde in Washington.

Toch is hoofdinspecteur van politie Jeannette Richardson-Baars in de wolken. Ze is de landelijke coördinator voor de bestrijding van mensenhandel en mensensmokkel op Aruba. In dat zelfde TiP-rapport krijgt ze complimenten voor haar aanpak: 'De Arubaanse antimensenhandelcoördinator heeft blijk gegeven van uitstekend leiderschap bij het uitvoeren van de regeringsplannen. Ze is begonnen met een moeilijke rechtszaak tegen mensenhandelaars. De overheid heeft ook laten zien werk te maken van de opvang en bescherming van slachtoffers.'

Aruba zit in 'rang 2', dus het kan nog beter, maar Baars wordt niet voor niets omstandig gefeliciteerd. De meeste eilanden in de regio doen het minder goed. Curaçao staat bijvoorbeeld op een 'watch list', omdat ze daar nog geen actie hebben ondernomen, terwijl er zich identieke toestanden voordoen.

De strafzaak in het TiP-rapport gaat over de vervolging van Alex Mathew, manager van de seksclub Foxy Lady. Die is nu gesloten. De 'danseressen' hebben aangifte gedaan en het management is opgepakt. Het moet een voorbeeldproces worden.

'Prostitutie wordt gedoogd op Aruba en de vrouwen melden zich bij de clubeigenaren uit eigen beweging, maar dat wil nog niet zeggen dat de omstandigheden waaronder ze moeten werken niet als een vorm van mensenhandel kan beschouwd worden', zegt Baars, 'als er sprake is van uitbuiting, werkdwang of onvrijheid door schuldenlast, dan valt dat allemaal onder mensenhandel.'

Vrijgezel

De lokale krant Amigoe deed in maart uitvoerig verslag van een arbeidsconflict bij de exclusieve Boolchand juwelen- en elektronicazaken. Er was daar een Indiase werknemer die klaagde dat hij minder verdiende dan zijn Arubaanse collega's, standaard werkweken van zeventig uur draaide, geen overwerk uitbetaald kreeg en een gedeelte van zijn salaris moest terugstorten zolang hij vrijgezel was. Er werd druk uitgeoefend op zijn familie in India om te voorkomen dat hij een klacht zou indienen.

Getuigen in de civiele zaak die maanden duurde, deden uit de doeken hoe jonge mannen uit India worden gehaald om op Aruba ver onder het minimumloon te werken. Die horigheid wordt door Indiërs 'normaal' gevonden en beschouwd als onderdeel van de Indiase cultuur. Mannen gaan erop in, omdat het financieel interessant is. In India wordt immers veel minder verdiend.

'De getuigenissen en de werkomstandigheden die zo aan het licht zijn gekomen, hebben ons alert gemaakt op mogelijke gevallen van mensenhandel in die sector', zegt Baars. 'Daarom is de waarschuwing ook in het TiP-rapport terechtgekomen. Mensenhandel heeft niet alleen met prostitutie te maken, maar om het elders waar te kunnen nemen moet we van de perceptie af dat het niet bestaat voor mannen, of aan de bovenkant van de samenleving.'

Rol voor artsen

Onder 'Aanbevelingen voor Aruba' suggereert het Amerikaanse ministerie van Buitenlandse Zaken in het Trafficking in Persons-rapport dat met de artsen die de sekswerkers wekelijks onderzoeken, procedures kunnen worden afgesproken om mogelijke slachtoffers van mensenhandel te identificeren en hun gegevens door te geven aan het antimensenhandelteam. Maar Angela uit Cali vertelt dat sommige artsen wel iedere week het consult in rekening brengen, maar de tijd niet nemen om een onderzoek uit te voeren. Voor sekswerkers als mogelijke slachtoffers kunnen worden beschouwd, moet de opvatting veranderen dat ze geen aandacht waard zijn.

undefined

Meer over