Stalker moet niet als psychoot behandeld, maar gestraft worden

Prima, dat ook de Volkskrant (24 april) aandacht besteedt aan stalking, het hinderlijk achtervolgen van een ex-geliefde. Wat mij steeds weer verbaast is: de stalker wordt beschreven als een psychiatrisch patiënt, een psychoot of psychopaat....

Het is hetzelfde dwingen als van een overheersende moeder, die ook alleen háár wil en eisen kent en uitgevoerd wil zien, en als echtgenote haar man ondersneeuwt. En daarover spreekt niemand in de zin van 'patiënt'. Integendeel: 'haaibaai', 'matrone' en 'ze heeft haar op de tanden' wordt dan gezegd. Het zijn figuren die alleen van zichzelf houden en daar alles en iedereen voor offeren, zelfs over lijken gaan. Ze moeten hun zin hebben!

Haal de stalker in godsnaam uit de ziekenboeg, anders komt er nooit wetgeving. Een bewijs daarvoor levert de minister van Justitie: 'Maak maar gebruik van de Wet Bijzondere Opname Psychiatrische Ziekenhuizen.' En dat kan ze zeggen omdat de dader steeds als patiënt wordt geduid.

Psychiatrische patiënten verdienen geen straf. Integendeel, ze verdienen onze zorg, aandacht en begrip en dat moet ook zo blijven.

De stalker daarentegen verdient wel degelijk straf: voortdurend tast hij iemands grondwettelijk recht aan met rust gelaten te worden. Maar hij kan tot op heden zijn gang gaan. En dat weet iedere stalker, dus gaan zij hoe langer hoe verder, steeds listiger en leper in een uitgekiende strategie, want er bestaat immers toch geen wet met een daaraan verbonden straf.

Geestelijk mishandelen mag nog steeds in Nederland. Menige niet al te ernstige steekwond geneest even snel als de wond na een blindedarmoperatie. Het toebrengen van die steekwond is strafbaar, hoewel die (in het algemeen, is steeds bedoeld) snel geneest. Voor de geestelijke wond bestaat er geen straf! Toch wel: het slachtoffer is de gestrafte en vaak levenslang, als we de voorbeelden mogen geloven die het bureau Slachtofferhulp geeft.

Hier doet zich het merkwaardige verschijnsel voor dat de boel omgedraaid wordt: de dader wordt tot patiënt en het slachtoffer wordt tot gestrafte.

Triest genoeg wordt die situatie mede in de hand gewerkt doordat de advocatuur zich te vaak bedient van de psychiatrie, met als doel het verkrijgen van strafvermindering.

In het geval van stalking denken advocaten voor hun cliënten rust te creëren als ze de stalker in een psychiatrisch behandelcentrum kunnen doen opnemen. Ze bedoelen het ongetwijfeld goed, maar er is nergens bewezen dat een opname zaligmakend is.

Ik vraag me af of stalkers ook tot hun daden zouden komen als ze wisten dat onvermijdelijk straf volgt, nadat ze zijn ontmaskerd.

We hebben de plicht mr. B. Dittrich aan andere argumenten te helpen, nu mevrouw Sorgdrager er zich al te makkelijk vanaf maakt: 'Stop het fenomeen maar onder ''geestesziek'', dan ben ik er vanaf.'

Mr. Dittrich zal - nu wetgeving vanuit de Kamer moet komen - allereerst het vastgeroeste misverstand de wereld uit moeten helpen dat stalkers patiënten zijn, anders wordt het niks.

STEIN Tineke Maessen

Meer over