Staak maar raak!

Tussen deadline en deadline, woensdag 23.00 uur - donderdag 23.00 uur. Mijn eigen prikactie. De topvijf uit het tv-aanbod van één etmaal....

(5) Michaël Zeeman vermaant zijn panel omdat het te hard oordeelt over Connie Palmen. Om vervolgens, woest bladerend in het boekenweekgeschenk, zelf genadeloos toe te slaan. 'Het is goed te doen als je op de koop toe neemt dat het ontzettend houterig, om niet te zeggen lelijk, geschreven is. Het is niet eens een cursusje inleidende filosofie, het zijn wat vage noties waarmee quasi-diepzinnig wordt gedaan.'

(4) Conny Vandenbos in De Ochtenden. Baret met plukjes coupe soleil, knalgroene trui, knalrode lippen, dichtgeplamuurd gezicht, ring aan elke vinger. Ze zegt wat vrienden tegen haar zeggen: 'Joh, als je thuis bent, zie je d'r lekkerder uit dan als je op tv bent.'

(3) Nelson Mandela voedt het zelfvertrouwen van de Amsterdammers. 'Wat een geluk om zulke vrienden te hebben!' Een bewonderaar: 'Een groot voorbeeld, weet je. De manier van aanpakken, zeg maar.'

(2) De tranen van Maij. Eerst corrigeert ze, vastberaden, uitspraken van opperrechter Van den Doel. 'U citeert mij een beetje recht door de bocht.' Maar dan vraagt Rob Oudkerk haar waarom ze indertijd een persbriefing verboden heeft. Maij zegt dat het, met drie rampen op rij (Bijlmer, Faro en Hoofddorp), een 'verschrikkelijke tijd' is geweest. En schiet vol. Hand voor de ogen. Meijer schorst de vergadering. Fluistert haar in het oor dat ze de microfoon moet uitzetten. Even is de verhoorkamer leeg. Na de 'break' excuseert Oudkerk zich voor de term 'verbieden'. Maij excuseert zich voor haar emoties. De toon is zacht. Er wordt zelfs gelachen. Maij over Wolleswinkel: 'Hij was een trouwe Trouw-lezer.' Maij over Maij: 'Ik ben het trouwens zelf ook.' Raakte ze geëmotioneerd omdat ze aan de Bijlmer dacht? Aan Faro? Aan gemaakte 'suffe fouten'? Of was ze slim geïnstrueerd door de mediatrainer? (Toch niet. Na afloop schiet ze, tegenover Journaal-verslaggever Margriet Brandsma, bijna weer vol. Tim Dekkers, van Netwerk, rent haar vervolgens achterna en vraagt - het is de gotspe van de dag - : 'Hoe is 't als de pers u zo opjaagt als u emotie toont?')

(1) Het Journaal begint te laat. Weer zo'n werkonderbreking. Zoveel zenders, zoveel herhalingen (tot diep in de nacht), zoveel pratende hoofden, zoveel Bijlmer-beschouwingen. Mijn ogen branden. Stille droom: een prikactie die 24 uur duurt. Staak maar raak. Het beeld op zwart! Rust in de tent! Een boek!!

Meer over