Sprookjes

WAT kun je zeggen tegen de zestigjarige antiquairsvrouw wier man wil scheiden omdat hij met jouw dochter wil trouwen? Je voelt je schuldig in het verlengde, destemeer omdat het zo'n sympathiek mens is, met een mooie ouwe kop en grote zachte handen vol levervlekken....

SELMA VROOLAND

Terwijl we spraken, poetste ze een rij zilveren lepels. Hoort bij d'r vak, natuurlijk. Ik pakte een doekje en poetste mee. Haar ogen waren bleekblauw en waterig, maar ze drukten iets uit waar ik bewondering voor voelde: ze had een rustige blik, maar toch ook een zeer alerte. Altijd belangstelling gehouden voor boeken en kranten en de kleine dingen die mensen per ongeluk zeggen.

Ze wou weten of haar Pierre tegen mijn dochter Yassie gezegd had dat hij wou scheiden, en of Yassie echt in verwachting was. Toen ik knikte, legde ze zuchtend haar lepels weg. Ik wou haar troosten, maar ze zei: 'Arm kind. We moeten haar maar veel steunen.' Ze keek me zo medelijdend aan dat ik me onbehagelijk ging voelen. Ze stommelde in een kast en haalde papieren tevoorschijn. Onderwijl zei ze dat Pierre zo'n hopeloos charmante man was. . . vertelde meisjes zulke lieve sprookjes, vooral als ze grote ogen hadden. . . ah voila. Kijk, daar kon ik het zien, ze was al twaalf jaar van Pierre gescheiden en al het geld was van haar, maar ze was er best gul mee. Ze hield hem voor zijn eigen bestwil onder curatele. Ach, we moesten het Pierre maar niet kwalijk nemen dat hij had gejokt, hij kon nooit tegen mooie meisjes. Die lieten hem ook pas gaan als ze volwassen werden en beter begonnen te weten. Tja, zo liep dat...

Wat moet je met zo'n lieve vrouw, die je sereen deelgenoot maakt van een eindeloos rottige situatie? En wat zeg je tegen je domme, destructieve dochter?

Meer over