Spray

LARRY King heeft de first lady te gast, en terwijl ze ongekreukeld glimlacht naar de volkse bretellen van de CNN-coryfee (die trouwens wel een das heeft omgedaan) moet ik telkens denken aan Primary Colors - het boek dat vorig jaar in Amerika nog even opzien heeft gebaard, want de anonieme...

Eén korte, bijna preutse passage uit de roman schiet me vooral te binnen. Tijdens een onbewaakt moment ligt de ik-figuur ineens in bed met de ambitieuze Susan, de vrouw van de kandidaat, en hij schrijft:

'Het gebeurde in het gevoelloze schemergebied tussen lijf en geest, en het gebeurde te snel om de verbeelding in te schakelen. Ze rook zelfs formeel en afstandelijk, één en al zeep en hair-spray. Het stijve haar hield me het meest bezig. Ik was met m'n gedachten meer bij dat stijve haar dan bij wat onze lichamen aan het doen waren. Toen het was afgelopen klonk nauwelijks hoorbaar een keelgeluid, alsof iemand een deur dicht deed. In het donker pakte ze haar kleren bij mekaar, zei verder niets meer, deed niets meer, en verdween.'

Telefoon uit Amsterdam!

Hillary kijkt naar de camera alsof er een verjaardagstaart wordt binnengereden, maar er komt alleen maar een verre stem uit, die Engels praat zoals Rudy Carrell Duits.

'Ga je gang', nodigt Larry uit.

En de Amsterdammer zegt dat hij eigenlijk geen vraag heeft, en alleen maar wil zeggen dat mevrouw hartelijk welkom is in de hoofdstad van Nederland.

Het lijkt wel alsof Hillary's spray zal smelten.

Dát vindt ze nou eens aardig, want Larry moet weten dat ze nog nooit in Amsterdam is geweest, en haar man moet die ochtend voor zaken in Parijs zijn, en 's avonds kunnen ze mekaar pas in Den Haag treffen, dus is het even een buitenkansje dat zij intussen die prachtige stad kan bezoeken? Het vooruitzicht kan haar nu al opwinden.

'Kan ik me voorstellen', zegt Larry, en schakelt door naar een opbeller uit Vermont.

Maar vandaag is de dag aangebroken!

Naar het Rijksmuseum, in de rondvaartboot, naar het Anne Frankhuis waar ze volgens de directeur niet in de rij hoeft te staan, en sterker nog: waar voor de gelegenheid helemaal geen andere bezoekers zullen worden toegelaten.

'Who the fuck is Hillary Clinton?', zouden ze in Den Haag of Rotterdam misschien nog grovelings op een stuk karton hebben geschreven - en daar zouden ze nog bijna voor hebben moeten boeten, zoals je in mijn tijd werd veroordeeld als je 'Johnson Moordenaar' op de openbare weg riep.

Maar wie Hillary op CNN gelukkig heeft zien zijn, zal niets liever willen dan haar warm toe te juichen.

Ik hoop dat ik ergens langs het water kan staan waar ze langs vaart, en dat de scheepsruiten niet geblindeerd zullen blijken. Het is vermoedelijk onze laatste kans, want gelet op het zenuwengedoe van al die Hollandse smerissen die met z'n tweehonderden duizend man CIA voor de voeten proberen te lopen, zit het er dik in dat de Amerikanen de boel bij een volgende visite heel anders gaan aanpakken. Ergens bij Cape Cod bouwen ze dan half Den Haag, half Rotterdam en de hele Amsterdamse grachtengordel na, en ze halen er een casting-director uit Hollywood bij die voor een perfecte namaak-Kok zorgt, en iedereen in Peking die naar CNN kijkt zal zweren dat de Clintonnetjes Nederland hebben aangedaan.

Eén en al zeep en hair-spray.

Zonder de Marshall-hulp zouden we dat misschien nooit hebben kunnen kopen.

Meer over