Sportief

DOCHTER Jos stond erop om mee te gaan toen ik een mooie jurk wilde kopen voor Flips afscheidsdiner. Ze vertrouwt me wel met kleurtjes, maar niet met snit, geloof ik....

'Hoe ouwelijk precies?', vroeg ik. Jos antwoordde dat ik er ongeveer zo oud uitzag als ik in het echt ook ben. Voor haar was het evident dat ik me onmiddellijk griezelend van het pakje zou ontdoen, maar zij wist niet dat ik de laatste tijd veel heb nagedacht over het recht om je precies zo oud, dik, rijk of arm voor te doen als je in werkelijkheid bent, ook al is dat in onze bluffende, snoevende maatschappij nog zo taboe. Toen ik verleden maand op een verjaardag vertelde dat Flip en ik naar Artis hadden willen gaan, maar schrokken van de hoge entreeprijs, schreeuwde iemand lacherig dat Flip toch zeker een dik, vet pensioen had? We moesten niet zo flauw doen!

De moderne mens pretendeert dat wij allen jonge, gezonde tweeverdieners zijn. Als je openlijk toegeeft dat je een gewoon salaris of pensioen hebt, met een oudere leeftijd en een enkel mankement, dan ben je niet sportief bezig. Je zit echt helemaal verkeerd als je je niet nieuw en fris en succesvol gedraagt. Dat is natuurlijk onze eigen schuld: wij gaven jongeren zoveel macht, dat ze de mompelende meerderheid volledig konden overschreeuwen, en nu hebben de stakkers voortdurend een grote bek nodig om het vol te houden. Maar als de brutalen de halve wereld hebben, dan willen wij erg graag de andere helft terug, zeg ik altijd. Dat lichtblauwe pakje staat me goed, het kost niet veel en ik neem het.

Meer over