Spinnenzoen

KEVIN TOMA

Anders dan Superman en Batman wilde het Spider-Man lange tijd niet lukken het witte doek te veroveren. 'Spidey' mocht dan wel een populaire stripfiguur zijn, verder dan een handvol animatieseries en een middelmatige live action-tv-show kwam hij niet. Tot Sam Raimi met zíjn Spider-Man-speelfilm eindelijk de juiste bioscoopformule te pakken had. Raimi, tot dat moment vooral bekend van de Evil Dead-horrorfilms, slaagt er wonderwel in alle actiescènes spectaculair en opwindend neer te zetten en toch de nadruk bij de karakterontwikkeling te houden: dat achter de roodblauw geklede held-met-spinnenkracht de wat sukkelige, onvolwassen tobber Peter Parker schuilgaat, een babyface die met boeven makkelijker omgaat dan met meisjes, is wat Spider-Man zo interessant en gelaagd maakt.

De film lijkt met zijn onevenwichtige plot rond de griezelige Green Goblin (Willem Dafoe) soms te veel het startblok voor opvolger Spider-Man 2 (2004), maar dat doet er direct niet meer toe wanneer Spidey/ Parker ondersteboven bungelend, zijn masker half opgerold, zoent met eeuwige liefde M.J. (Kirsten Dunst op haar charmantst). Ook hoofdrolspeler Tobey Maguire speelt zijn dubbelrol zo leuk dat je je eigenlijk niemand anders in zijn plaats kunt voorstellen. Althans, niet totdat Andrew Garfield vorig jaar in The Amazing Spider-Man in het strakke pak stapte en de gespleten superheld zo mogelijk nog menselijker neerzette.

Wat maakt de kus uit Spider-Man zo klassiek? Volgens tijdschrift Entertainment Weekly is het antwoord eenvoudig: 'Zelfs als [M.J.] vermoedt dat hij Peter Parker is, probeert ze dat niet te verifiëren. En dat is sexy.'

Spider-Man (Sam Raimi, 2002)

Veronica, 20.30-23.00 uur.

Kill Bill Vol. 2

(Quentin Tarantino, 2004) In de eerste Kill Bill stelt een wraakzuchtige dame een lijstje op met vijf namen en ruimt ze de eerste twee namen uit de weg. In deel 2, dat eigenlijk geen vervolg maar het sluitstuk van één lange film is, klaart Beatrix Kiddo haar bloederige klus. Quentin Tarantino geeft zijn muze Uma Thurman alle ruimte om te schitteren; Haar vechtscènes, met name de 'catfight' met de onbetrouwbare Elle Driver (Daryl Hannah), zijn spectaculair; als zij in een open auto in de camera kijkt (in een zwartwit-scène met achtergrondprojectie), is ze zo mooi als film noir-heldin Lana Turner. Vertrouwde Tarantino-kost zijn de gevatte dialogen en de onderkoelde wise-cracks. Kill Bill Vol. 2 is een staalkaart van Tarantino's passies en favoriete genres. Van blaxploitation en spaghettiwesterns tot samoerai- en kung-fufilms, alles kan in Tarantino's wonderlijke wereld, en hij komt er glansrijk mee weg.

Veronica, 23.00-01.35 uur.

Flightplan

(Robert Schwentke, 2005) Enkele jaren na David Fincher's Panic Room (2002) deed Jodie Foster opnieuw mee aan een claustrofobische thriller: het vergezochte maar geslaagde Flight Plan, dat zich vrijwel de volle speeltijd ophoudt in een passagiersvliegtuig, waar het door Foster vertolkte hoofdpersonage zware moederlijke angsten uitstaat. Foster speelt met energie (en soms net iets te veel hysterie) een verse weduwe die met haar dochtertje het vliegtuig neemt en haar na een dutje nergens meer kan vinden. Waarom heeft niemand het meisje zien instappen, en waarom staat ze niet op de passagierslijst? Zijn die Arabische medepassagiers dan toch terroristen, is het kind dood behalve in Fosters fantasie, of heeft de film nog een andere twist in petto om moederlief beurtelings te laten schreeuwen en rennen? De ware toedracht blijft voor zowel Foster als de toeschouwer lange tijd geheim, zodat de bijzondere locatie een heus psychologisch doolhof wordt, zo benauwend als een jumbojet kan zijn.

BBC 1, 00.05-01.40 uur.

undefined

Meer over