Speurhondloze smokkelhaven

Sinds Sint Maarten de status van apart land in het koninkrijk kreeg, is het voor drugssmokkelaars een aantrekkelijke doorvoerhaven geworden.

JEAN MENTENS

Op de kade van de containerhaven van Pointe Blanche op Sint Maarten zijn geen douanebeambten te bespeuren. De ochtendpatrouille is al langs geweest, zeggen monteurs die onderhoud uitvoeren aan twee enorme kranen. De douane heeft een vissersboot geïnspecteerd en is daarna vertrokken. Of ze later nog terugkomen, weten de mannen niet. Vermoedelijk niet. Meestal is de patrouille er alleen in de ochtend, tenzij er 's middags een zeilboot wordt opgebracht.

Het is opmerkelijk, want Sint Maarten is een bekende overslaghaven voor de smokkel van drugs naar de Verenigde Staten. De strategische ligging tussen Zuid- en Noord-Amerika en de goede verbindingen met Europa maken van het Antilliaanse eiland een ideale tussenstop.

Toch zijn voor de controle in het bedrijvige havengebied Pointe Blanche slechts drie douaniers beschikbaar en die hebben niet eens een speurhond tot hun beschikking.

De directeur van de Sint Maartense douane is Anthony Doran. Hij windt er geen doekjes om. 'Toen ik hier aantrad, ben ik feitelijk vanaf nul begonnen.'

Direct na de bestuurlijke ontmanteling van de Antillen in oktober 2010 zag Duran vijf ervaren Curaçaose douaniers terugkeren naar het korps van hun eigen eiland. Zij namen de enige speurhond met zich mee. Doran: 'Toen het eiland nog onderdeel was van de Nederlandse Antillen werd de douane van Sint Maarten bovendien aangevuld met vijf collega's uit Nederland. Hun uitzending is nog wel een paar maanden verlengd, maar ondertussen zijn ook zij alweer lang geleden naar huis vertrokken.'

De Criminaliteitsbeeldanalyse (CBA) over Sint Maarten die onlangs is gepubliceerd door het ministerie van Justitie maakt geen geheim van de rol die het eiland speelt in de internationale drugshandel. Het lijvige boekwerk stoelt op meer dan veertig bronnen. Daaruit blijkt dat vooral zeiljachten, containerschepen en cruiseschepen voor drugstransporten worden gebruikt.

Op hoogtijdagen brengen cruiseschepen per dag zo'n dertigduizend mensen aan land: toeristen en cruisepersoneel. In de schaduw van die oceaanreuzen worden er in de haven van Sint Maarten ook nog eens jaarlijks ongeveer dertigduizend containers gelost. En dan zijn er nog de go-fasts (ultra-snelle speedboten), zeilschepen en grote motorjachten die volgens de Amerikaanse autoriteiten jaarlijks honderden kilo's cocaïne van Sint Maarten naar de VS smokkelen.

Illegalen

Behalve drugs worden er ook steeds meer illegalen door smokkelaars met boten naar de Amerikaanse Maagdeneilanden of naar Puerto Rico gebracht. Bij die transporten vallen regelmatig doden. In 2009 vond een uitgaand transport van ongeveer 25 migranten plaats, waarbij tussen de acht en twaalf mensen verdronken. In 2010 was er een transport met dertig opvarenden, van hen kwamen acht mensen door verdrinking om het leven.

Op de luchthaven van Sint Maarten wordt nu intensiever gecontroleerd dan voorheen. Een stel jonge douanebeambten staat bij de bagageband. Ze dragen een sportief douane-uniform, bestaande uit een broek met veel zakken, een poloshirt en een baseballpet.

Een jonge douanier geeft direct het telefoonnummer van zijn chef als hem wordt gevraagd of er problemen zijn door onderbezetting. Hij zegt desalniettemin: 'Het is onbegonnen werk om overal en alles zeven dagen per week en 24 uur per dag te controleren op Sint Maarten, met in totaal negentien collega's. Tot begin 2012 bestond het hele Sint Maartense douanekorps zelfs uit slechts acht mensen.'

In de tijd van de Antillen heeft Willemstad de douane van Sint Maarten stiefmoederlijk bedeeld. Dat geldt trouwens ook voor de politie en het gevangeniswezen. Geld voor personeel of infrastructuur bleef op Curaçao, maar als het misging, werd de lokale overheid erop aangesproken.

Om die scheve verhouding met Willemstad eindelijk te kunnen doorbreken, wilde Sint Maarten graag zelfstandig worden. Maar toen het eiland op 10 oktober 2010 op het nippertje zijn status van autonoom land in de wacht wist te slepen, waren er voor instituties als de douane onvoldoende mensen of middelen beschikbaar. Het nieuwe land was er niet klaar voor om het hoofd te bieden aan grote internationale criminaliteit.

Directeur Doran moet roeien met de riemen die hij heeft. 'De elf jonge collega's die er een maand geleden bij zijn gekomen, lopen nu mee met de ervaren collega's om de kneepjes van het vak te leren', zegt hij. 'We controleren bij voorkeur de megajachten die in Simpson Bay en de andere jachthavens aanleggen. In Pointe Blanche controleren we enkel de containers die volgens een risico-analyse aan een bepaald profiel voldoen. Maar die worden dan ook helemaal leeggehaald en nagekeken. En in juni heeft onze nieuwe eigen speurhond zijn training afgerond.'

Anoniem

Anthony Doran

undefined

Meer over