Spelletjesfanaat

Als socioloog, maar vooral ook als de bedenker van allerlei 'sportieve' spelletjes maakte Martin Walop naam...

Martin Walop, op 9 december op 52 jarige leeftijd in Amersfoortoverleden, was socioloog, gespecialiseerd in misdaadpreventie. Hij betrokde burger in gemeentelijke projecten en campagnes voor een veiliger stad.Hij was de bedenker van de crimobiel, schreef talloze artikelen en wasmedeoprichter van de Stichting Netwerk Criminaliteit en Veiligheid. Metgezag pleitte hij in binnen- en buitenland voor het alerter bestrijden envoorkomen van huiselijk geweld. Hij was een spelletjesfanaat, ontwerper vanhet wielrenspel en in 1982 medeoprichter van de 'alternatieve'schaakvereniging Fischer Z, vernoemd naar de gelijknamige Britse popgroepen het Amerikaanse schaakwonder. Hij is de auteur van Walopkovswalgelijke cursus intimidatie en vals spelen.

Hij werd in Amsterdam geboren, zijn vader was biochemicus en als kindwilde hij al alles onderzoeken en ontleden. Van de poppen van zijn zusjebleef er niet één heel. Op het Spinoza Lyceum verdreef hij de vervelingmet spelletjes. Zelfs in de klas speelde hij, onzichtbaar voor de leraren, met vriendjes blindschaak. Hij liet zijn haar groeien en ging sociologiestuderen aan de Vrije Universiteit. Hij genoot van het studentenleven; hetschaken vergde veel tijd. Tijdens een toernooi in Straatsburg raakte hij,verzeild op de kermis, gefascineerd door een balletje aan een kettingwaarmee je een kegel moet omgooien. Heel simpel, maar het lukte hem niet,hij verspeelde veel franken, vrienden moesten hem wegsleuren. 'Datvolharden, dat blijven zoeken, dat was Martin, geweldig, maar soms wellastig', zei een jeugdvriend. 'Wij speelden nooit om geld, wij wildenwinnen, het was de lol, het plezier.' Hij was lid van VAT 64, hetoratorisch studentendispuut van veel 'links en langharig werkschuw tuig'.Daar ontmoette hij zijn latere vrouw Petra, een rechtenstudente. Samenorganiseerden zij prijsvragen en cocktailparty's.

De gemeente Amsterdam vroeg hem in 1981 onderzoek te doen naarjeugdvandalisme, later werd hij voorzitter van de projectgroepvandalisme-preventie. Aan Charles Groenhuijsen van het NOS-Journaalvertelde hij over plannen en successen. Hij bedacht, lang vóór interneten tv op eenzelfde idee kwamen, het wielrenspel: een veiling van rennersaan het begin van het wielerseizoen. Ieder kon zijn eigen renners kopen.Na een jaar bleek wie gewonnen had. Hij organiseerde jaarlijks de Engelseweek, waarin drie Engelse sporten gespeeld werden: golf op een golfbaan,snooker in een snookerhal en dart in de kroegen op de Zeedijk.

In 1987 vertrok hij naar Haarlem, waar hij intensief samenwerkte metburgemeester Schmitz. Zijn eenmanspost groeide snel uit tot BureauVeiligheid. Hij was een workaholic, wist altijd geld los te peuteren,richtte een oude bus, de crimobiel, in tot rijdend voorlichtingscentrum,en bewees ieder jaar dat Haarlem weer veiliger was geworden. Met zijn teamkreeg hij de Roethofprijs voor het beste criminaliteitspreventieproject.Hij hield van grappen en grollen, was een sloddervos, een zorgzame vader,had overal vrienden en luisterde naar goede raad in winkelcentrum, discoen het blijf-van-mijn-lijfhuis. Anderhalf jaar geleden zocht hij een nieuweuitdaging in Amersfoort. In de 'veilig op straat'-campagne schakelde hijkappers in. 'Die horen veel en kunnen al knippend vragen: Wat doe je zelf?Doe aangifte, vertel wat er moet gebeuren.'

Zijn droom was Portugal. Hij had aan de Atlantische Oceaan een huisgekocht, bestudeerde de zeevaarders en organiseerde gastvrij als altijd despelletjesweek voor vrienden. Op zijn begrafenis zong Monty Python: Alwayslook on the bright side of life.

Meer over