Spelen zonder dat het melig lijkt

Van het gehypede Amerikaanse supertrio Black Rebel Motorcycle Club, The White Stripes en The Strokes, mocht woensdag The White Stripes bewijzen of al die overspannen verhalen van overdonderende live-optredens hout snijden....

Pablo Cabenda

Want Jack en Meg White uit Detroit zijn met hun in stevige blues verankerde mix van garagerock en naïeve folk serieuze

kandidaten om de good old rock 'n' roll te redden.

Althans volgens de toonaangevende Britse muziekpers die jubelde toen de derde cd White Blood Cells vorig jaar uitkwam. Zelfs de vermaarde BBC-dj John Peel moest na het horen van de Stripes een traantje wegpinken en beweerde dat de band na Jimi Hendrix en punk het beste was dat de muziek was overkomen.

Vanaf de eerste tonen in een uitverkocht Tivoli is duidelijk dat het hier niet het eerste het beste

garagerockbandje betreft dat omhoogschiet omdat het zo slecht gaat met de rock 'n' roll.

Ja, Jack (gitaar) en Meg (drums) spelen de blues. Doorgaans aftandse muziekschema's zoals elk op safe spelend cafébandje. Maar dit oudje werd in When I hear my name wel tot leven gebeukt met staccato gitaarakkoorden en rammelende bekkens.

Jack en Meg kunnen een tearjerker als Dolly Partons Jolene spelen zonder dat het melig klinkt. En daarna net zo overtuigend een cover van bluesman Son House. Niet geleend of gestolen, maar zelfgemaakt.

Hij: wit shirtje, rode broek. Zij: rood shirtje, witte broek. Want dat zijn de kleuren van onschuld en woede. Wat net zo goed op Megs techniek zou kunnen slaan. En wie heeft er ooit beweerd dat je altijd met twee handen moet drummen? Jack rent van de ene naar de andere microfoon, slaat powerakkoorden aan op een slide gitaar of een jaren zeventig rockriff in Expecting. Opgefokt en ontwapenend.

Echt veel fantastische liedjes als de meezingfolk van Hotel Yorba en het Pixies-achtige Fell in love with a girl hebben ze niet. The White Stripes overtuigen vooral door de manier waarop ze spelen. Uit alles klinkt de bijna naïeve kracht van oprechtheid en persoonlijke betrokkenheid.

Ietsjes anders dan bijvoorbeeld bij The Strokes waar de nostalgiemarketing naar buiten sijpelt voor veertigers die 'echte muziek' nog van dichtbij hebben meegemaakt.

The White Stripes zijn niet grandioos op kosmische schaal. Ze zullen niet in hun eentje de kwade krachten van de boybands bedwingen. Ze gaan niet u en zelfs niet John Peel redden. Maar hopelijk blijven ze lang muziek maken.

Meer over