Spannend steekspel

The Client (Joel Schumacher, 1994)

Streetwise. Die typering lijkt bedacht voor het 12-jarige jochie Mark, het belangrijkste personage in de uitstekende John Grisham-verfilming The Client. Als kind van jonge gescheiden ouders leeft hij met zijn broertje en moeder in een caravan op een trailer-park. Moeder werkt overdag, de jongens vermaken zich in de buitenlucht. In het bos raken ze op een dag betrokken bij de zelfmoord van een maffia-advocaat. Dat zadelt Mark op met meer kennis dan hem lief is. Zijn intuïtie vertelt hem direct dat hij zich dommer moet voordoen, maar de politie komt er al snel achter dat hij wel meer móét weten. De FBI, in de persoon van de overdreven ijdele Roy Foltrigg (Tommy Lee Jones), is er namelijk alles aan gelegen de cliënt van de advocaat met redenen te kunnen oppakken. Entree advocate Reggie Love (Susan Sarandon), tot wie Mark zich in al zijn gewiekstheid direct richt. De klik die er tussen de jongen en de vrouw is, heeft alles te maken met de diepten vanwaaruit Reggie zich omhoog heeft gewerkt. En zo begint een razendspannend steekspel tussen advocate en FBI, waarbij het leven van het jochie, en dat van zijn broertje en moeder, op het spel staan, omdat de maffia hem, als belangrijkste getuige, uit de weg wil ruimen. Maar het belangrijkste dat Mark in leven houdt, is de eigenschap die de jonge acteur Brad Renfro zo mooi kan spelen: streetwise.

De ervaren regisseur Joel Schumacher (Falling Down, Veronica Guerin) houdt moeiteloos twee uur lang de vaart erin, verfilmde Grishams roman zeer gedienstig en laat alle eer aan de voortreffelijke cast. Topvermaak.

The Devil Wears Prada

(David Frankel, 2006) Fictieve schets van het leven op de burelen van de Amerikaanse editie van het modeblad Vogue, met Meryl Streeep als de bitse, op de legendarische Anna Wintour geënte hoofdredacteur. Die laatste sneerde destijds na de première dat de film het niet waard was in de bioscoop te draaien. De film heeft inderdaad wat ongemakkelijks, al was het maar omdat de hoofdrolspeler (Anne Hathaway), de redactiestagiaire door wier ogen wij min of meer het verhaal volgen, de film niet de snedige toon weet te geven die hij zo behoeft. Maar op tv is er nog voldoende te genieten. De rol van Meryl Streep bijvoorbeeld. Al was het maar de manier waarop de ervaren Streep (Oscarnominatie) de jonge Anne Hathaway van het doek speelt.

.

One Fine Day

(Michael Hoffman, 1996) Een aangenaam vehikel voor acteur George Clooney, die door dit soort rollen telkens weer met Hollywoodlegende Cary Grant wordt vergeleken: dezelfde oogopslag, dezelfde combinatie van jongensachtigheid en charme. Het zit allemaal in de door Clooney gespeelde journalist, die vooral door te bekvechten met zijn nieuwe liefde flirt. Dat deze Jack Taylor tussen het werken en sjansen door ook nog tijd moet vinden voor zijn zoontje, maakt hem dan weer een kind van deze tijd. Architecte Melanie Parker (Michelle Pfeiffer) moet dezelfde balletjes in de lucht houden. Hun romantische komedie vol afstoten en aantrekken is prima vermaak, niet in de laatste plaats doordat het tussen de acteurs vanaf de eerste scène klikt.

.

undefined

Meer over