Spannend en poppy

Snow Patrol: Final Straw. Polydor/Universal...

Het duurde even voor de opleving van de Amerikaanse indiescene oversloeg naar Groot-Brittannimaar nu komen de mooie Britse platen bij bosjes uit de lucht vallen. De Schotse inbreng valt op: na Franz Ferdinand is er nu Final Straw, het derde album van Snow Patrol.

Gary Lightbody is een sleutelfiguur in de Schotse scene: behalve in Snow Patrol speelt hij ook in The Reindeer Section, een band waarin bevriende muzikanten van Schotse bands als Belle & Sebastian, Idlewild en Arab Strap meespelen.

Snow Patrol, ondertussen, verruilde het scherpgerande geluid van de eerste platen voor een meeslepende, welluidende popsound. Niet eerder was het bandgeluid zo rijk geschakeerd; zelden is popmuziek zo poppy, maar toch ook zo mysterieus en spannend. Het geheel doet denken aan AC Acoustics, ook al zo'n voortreffelijke Schotse groep.

Van het rockende Wow of het dEUS-achtige Gleaming Auction tot het kleine liedje Grazed Knees, het is allemaal even prachtig. Snow Patrols debuut bij majorlabel Universal moet de doorbraak van de groep worden.

The Zutons: Who Killed. . . The Zutons. Deltasonic/Sony.

Op het afgelopen London Calling-festival in Paradiso waren de conventionele gitaarbands The Veils en The Stands de publieksfavorieten, maar het opwindendst waren zonder twijfel The Zutons. Net als The Libertines, The Coral en Franz Ferdinand zijn ze een exponent van het geluid dat de Britse bandjesscene werkelijk heeft wakker geschud.

Ze komen uit de buurt van Liverpool en maken stekelige gitaarliedjes, waarin je nu eens alles terughoort behalve de in Groot-Brittannil zo vaak herkauwde jaren zestig.

Vaak heeft het albumdebuut Who Killed. . . The Zutons een hoekig Talking Heads-gevoel, met lekker branievolle zang van David McCabe en accenten van blazers waaronder (terug van weggeweest in de popmuziek!) de saxofoon. Prettig opgefokt, dat zijn The Zutons.

Tribeca: Dragon Down. Labrador/Fount Music. Evan de prettigste kennismakingen van de laatste maanden is die met het Zweedse indielabel Labrador, dat sinds enige tijd een Nederlandse distributeur heeft.

Na mooie gitaarplaten van Edson en The Legends bereikt ons nu Dragon Down, het tweede album van het duo Tribeca, waarop Lasse Lindh en Claes Bjund een feilloos gevoel voor pakkende electropopliedjes blijken te hebben, die vrolijk in het rond lijken te stuiteren op de beats van oude elektronische apparatuur, maar bij nadere bestudering sombere zanglijnen en teksten hebben.

Solitude is al een radiohit in Zweden, maar ook Hide Away en Modern Issues Of The Heart zijn onweerstaanbaar. Tribeca eist met dit album een mooi plaatsje op de landkaart van de electropop op, ergens tussen Ladytron, Depeche Mode en The Notwist.

Ron Sexsmith: Retriever. V2. De Canadees Ron Sexsmith staat te boek als een 'musician's musician', kortom een prima muzikant met beroerde verkoopcijfers. Dat moet maar eens veranderen, want ook op Retriever laat hij weer horen een singer/songwriter van uitzonderlijk niveau te zijn, die ook nog eens spitsvondige teksten produceert.

Zelfs zijn stem, die in het verleden nog wel eens wat Kermit de Kikker-achtig wilde klinken, is nu rustgevend en warm. Hoeveel platen als Blue Boy (2001) en Retriever moet deze man nog maken om wortel te schieten?

Popinstituut.nl: Johnny Lion & The Jumping Jewels, Peter en z'n Rockets, Rob Hoeke Rhythm & Blues Group. Universal.

De Popinstituut.nl-serie neemt allengs monumentaler proporties aan. Ook de delen 13 tot en met 15 bevatten alle singles en B-kantjes van Nederpop-artiesten op een rij, in het geval van Rob Hoeke en Peter en z'n Rockets zelfs op een (billijk geprijsde) driedubbel-cd.

Meer over