Somber maar niet schurend

Zijn stem heeft het emotionele gewicht van soul, maar zonder de vocale acrobatiek. Een sensatie, volgens de Britse pers.

Hij geeft zijn muziek liever geen naam. Anderen noemen Jamie Woons muziek op zijn debuutalbum Mirrorwriting behalve dubstep, ook popstep of pubstep. 'Als het dan moet, noem het dan maar gewoon popmuziek of r&b. Mijn muziek heeft te veel elementen van diverse genres om haar ergens in te passen.'

Soul is een van de opmerkelijkste. De warme vocalen van de 28-jarige zanger/producer bekleedt de electronische uit dubstep geleende klanken zachtjes met organische curven.

Warm en aantrekellijk. Zo aantrekkelijk dat in de enthousiaste Britse pers al de verwachting werd uitgesproken dat de Londense zanger de eerste mainstream-dubstepster gaat worden. Een positie die voor die andere exponent uit de post-dubstep scene James Blake niet is weggelegd. Hemelbestormend mooi ja, maar niet toegankelijk genoeg om een breed publiek aan te spreken. Woons stem heeft een ingehouden verleidelijke kwaliteit, gebed in een conventionele songstructuur; de directe doelgerichtheid die je eerder hoort bij folkzangers, gebracht met het emotionele gewicht van soul minus de vocale acrobatiek.

Woon is net als Amy Winehouse en Adele alumnus van de BRIT School, waar hij zang en productie studeerde. 'Ach, als je er vocalen onder zet dan wordt het automatisch een stuk aantrekkelijker voor een groot publiek.' Dat is trouwens een andere reden om zijn muziek geen dubstep te noemen.

'Voor mij is dubstep een bijzonder soort functionele muziek, ontworpen om je in een meditatieve staat te brengen. Het is een auditief landschap waarbij elk detail telt. Zo gauw je er zang onder zet, krijgt dubstep een aardser karakter en gaat dit meditatieve aspect verloren.'

Maar juist die eigenschappen maakten dubstep als medium ook aantrekkelijk voor hem als zanger. 'Het heeft een specifieke architectuur van frequenties. Het ultralaag van die hele diepe bassen met het hoog daar bovenop gestrooid. Toen ik er voor het eerst naar luisterde, hoorde ik meteen dat er een ruimte gaapte van middenfrequenties, precies daar waar de vocalen inpassen.'

En laat nu, door zijn moeder, de folkzangeres Mae McKenna, het zingen hem met de paplepel zijn ingegoten. Met sessiewerk voor jaren tachtig bubblegumproducers Stock Aitken & Waterman en de groten der aarde, onder wie Michael Jackson, onderhield ze zichzelf en haar zoon.

In 2007 bracht Woon zijn versie uit van de folktraditional Wayfaring Stranger. Live presenteerde Woon zich toen nog als folkie. De solitaire artiest met de bescheiden middelen. Al gebruikte hij naast zijn akoestische gitaar al een mechaniek om loops te maken van zijn eigen stem, om ter plekke koortjes met zichzelf te zingen.

De bevriende dubstepproducer Burial maakte van Wayfaring Stranger een remix. 'Het was de eerste keer dat ik mijn stem in die context hoorde en ik wist dat ik daar professioneel verder mee wilde. Ik kocht mijn eerste laptop en bouwde mijn liedjes daarop uit.' Eerst de basis met gitaar, waarna hij steeds meer toevoegde en uiteindelijk het gitaargeraamte weer werd verwijderd. Zo verdampte het folk-karakter om plaats te maken voor een meer soulclubachtig geluid. Op het podium speelde hij nog steeds folkachtige liedjes. 'Niemand wist van het andere materiaal waarmee ik aan het experimenteren was.'

Mirrorwriting heeft in de teksten hier en daar nog het introspectieve van soul en folk. Woon is in zijn niche een beetje de melancholicus met een satijnen stem op beats van fluweel. Het sombert maar schuurt niet. De Britse pers noemde hem de getroebleerde goth-neef van Michael Bublé.

Dan is er nog die andere collega wiens naam ook met een J begint en bijna altijd in een adem met hem wordt genoemd. En net zo vaak klinkt daar impliciet een kwalitatieve vergelijking in door. Voelt hij verwantschap met James Blake, de man die óók leende van dubstep, er óók soul aan gaf en en passant een hoogst particulier muzikaal universum schiep?

Ja, er zijn overeenkomsten in onze muziek, klinkt het beleefd afgemeten. 'We zijn beiden behoorlijk beïnvloed door Stevie Wonder, maar bij hem hoor je het in zijn akkoorden en bij mij in mijn zang.' Een pauze wordt ingelast om doorvragen te ontmoedigen. 'Maar laten we niet het te lang over James Blake hebben.'

Woon kwam, bewandelde een andere weg, maar bevindt zich met beiden benen nog stevig in mainstreampop. Net als Blake beschouwt hij zich echter meer dan alleen een zanger. 'Dat vind ik een beetje te eenzijdig. Daarbij vergt het, vooral als soulzanger, dat je je persoonlijkheid erg op de voorgrond brengt. Iemand als Adele kan dat. Ik ben toch te veel gereserveerd.'

Misschien dat de semi-anonieme sfeer van de dubstep-scene, waar namen belangrijker zijn dan gezichten, een uitkomst biedt voor de bescheiden zanger/musicus. Ook al zijn soul en dubstep weer niet op alle fronten vergelijkbaar.

Woon gaat zelf niet zo vaak meer naar clubs. 'Ik ben veel te bang mijn daar stem te verliezen.'

undefined

Meer over