Snoop verstandig

Van gangstarapper naar spirituele rastafari: Snoop Dogg bekeerde zich. Snoop Lion heet hij tegenwoordig en in plaats van over b*tches te rappen, zingt hij over liefde en vrede.

Het nieuws bracht vorig jaar gegrinnik teweeg. Snoop Dogg, de Amerikaanse west-coast-rapveteraan, de man met een gangsta- en pooierverleden, inmiddels geëvolueerd tot zaken- en familieman met een zwak voor een blow (op een 'goede dag' dertig joints). Die Snoop was aanhanger geworden van het Jamaicaanse rastafarigeloof. De man die op onnavolgbaar ontwapenende wijze de tegenstrijdigheden in zichzelf viert, leek daarmee een nieuw hoogtepunt in opportunisme te hebben ontdekt. Als je dan toch een spirituele aanvechting hebt, kan die maar beter aansluiting hebben bij je aardse geneugten. En als hij dan toch een religie ging kiezen, dan maar een waarbij het blowen meteen in de vereringsriten is opgenomen: rasta.

En zo werd Snoop Dogg Snoop Lion, zijn nieuwe naam als reggae-artiest. Je kunt je natuurlijk na het eerste gegniffel afvragen in hoeverre die bekering door zuivere motieven is ingegeven en geen gimmick is om het merk Snoop weer in het brandpunt van de media te krijgen. Het komt in Reincarnated aan de orde, de door het jongerenblad Vice gemaakte documentaire over Snoops reis naar Jamaica vorig jaar. Een trip die hij ondernam voor een fikse pot soulsearching en om met producer Diplo (van onder anderen MIA en Major Lazer) een album op te nemen. Een reggae-album, dat spreekt. Want rastafari en reggae zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden.

Tussen de bezoekjes aan Bob Marleys Tuff Gong Studios, Trenchtown - de krachtwijk van de Jamaicaanse hoofdstad Kingston - en de heuvels van Jamaica, waar het weldadige groen net zo welig tiert als in rook opgaat, probeert de rapper-zanger een antwoord te geven op de vraag waarom hij zich zo aangetrokken voelt tot het Jamaicaanse geloof.

Hij heeft het over zijn reis als een zoektocht naar de waarheid. Hij heeft het allang afgezworen, zijn gangster- en pooierbestaan, dat laatste op verzoek van mevrouw Snoop. Hij heeft zelfs vrede en liefde gevonden, maasr het plaatje was nog niet compleet. De dood van jeugdvriend en zanger Nate Dogg was een katalysator. Op ontroerende archiefbeelden van de begrafenis zien we een geëmotioneerde Snoop die er alles aan doet niet in huilen uit te barsten.

De 41-jarige rapper heeft nu een boodschap van vrede en liefde en daarbij voelt hiphop niet altijd aan als het geschikte idioom. Op het nieuwe album is zelfs dochter Cori B. te horen in een anti-vuurwapennummer. Hell yeah, hij weet zeker dat president Obama hem dolgraag op het Witte Huis wil hebben. 'Maar ik heb alleen nummers met kill the nigga, slap the bitch. Daar kan ik daar toch niet mee aankomen?' Dan die brede grijns weer.

Er wordt veel gelachen, want er worden vriendschapsbanden gesmeed. En er wordt geblowd uiteraard. Snoop toont zich een charismatisch, spiritueel toerist. Hij is vol ontzag als hij Bunny Wailer, de inmiddels 66-jarige oprichter van Bob Marleys begeleidingsband The Wailers, ontmoet. Die rookt zijn ganja uit iets dat lijkt op een uitgeholde winterpeen. Hij laat zich de adorerende blikken van de moeilijk opvoedbare jongens van de Alpha Boys School welgevallen. Zelfs als een opgefokte Jamaicaan ten overstaan van een toegestroomde mensenmassa beweert dat Snoop zijn joint als een bitch vasthoudt, weet de graatmagere rapper met wat goed gekozen woorden de zaak tot bedaren te brengen.

Snoop met zijn natuurlijke ontspannen autoriteit is een plaatje, maar het voelt allemaal net iets te gemoedelijk. Het mogelijke conflict, de vragen over de oprechtheid van zo'n grote stap naar een religie, die vermoedelijk toch meer omvat dan driemaal daags de almachtige eren met een vette joint, lossen op in een dikke wolk van gebrande Jamaicaanse specerijen en niet ter discussie staande goede bedoelingen. Dat alles doorspekt met archiefbeelden die associatief de geschiedenis en achtergrond schetsen van Snoops beweegredenen. Het verhaal over de gewelddadige dood van Tupac. Suge Knight, de baas van Death Row Records, die in de gevangenis belandde. En Snoop zelf, die het gevoel had dat hij in de tweede helft van de jaren negentig een wandelende schietschijf was geworden. Het leidt tot de verzuchting dat we niet van rappers houden als ze er nog zijn. En Snoop wil de liefde voelen terwijl hij er nog is. Tja, we hebben allemaal behoefte aan vrede en liefde maar om dan maar rasta te worden?

Die kritische notie wordt pas expliciet wanneer Bunny Wailer Snoop bezoekt in de studio. Hij wil best een bijdrage leveren aan het album, maar hij wil er eerst van verzekerd zijn dat Snoops bekering voortkomt uit zuiver spirituele motieven, niet uit marketingtechnische.

Op dat moment komt de documentaire het dichtst bij de getuigenis waaraan je als kijker behoefte hebt. De rapper vertelt dat zijn transformatie weliswaar lijkt op een bevlieging, maar dat hij al lange tijd de verandering in zichzelf heeft gevoeld. Hij ziet en voelt verwantschap op Jamaica en wil liefde uitdragen. Het klinkt oprecht.

Bunny zingt uiteindelijk mee en Snoop ondergaat een rastaritueel waarbij hij een nieuwe naam krijgt: Berhane, wat licht betekent. Snoop Dogg is dood, lang leve Snoop Lion. Dat wil zeggen: hij heeft al te kennen gegeven zowel zijn hiphoprepertoire als zijn reggaenummers in ere te houden. Soms zal hij Snoop Dogg zijn, soms Snoop Lion. Ongrijpbaar blijft-ie.

Het album Reincarnated verschijnt 22/4 (Universal). De dvd Reincarnated is vanaf 19/4 verkrijgbaar.

REïNCARNATIE VAN BOB MARLEY

In de film kwamen ze nog nader tot elkaar. Inmiddels is een verwijdering ontstaan tussen Bunny Wailer en verontwaardigde rastafarians enerzijds en Snoop anderzijds. Wailer voelt zich verraden door de rapper. De reden? In een interview met CNN's Piers Morgan lichtte Snoop de titel van de documentaire Reincarnated toe en zei: 'Ik heb altijd het gevoel gehad ik een reïncarnatie was van Bob Marley.' Net toegetreden tot een nieuw geloof en binnen een paar maanden al een fraai staaltje heiligschennis.

DE EERSTE SNOOP LION-SINGLES

Het hele album moet nog verschijnen dus het is nog te vroeg een definitief oordeel te vellen over Snoop de rastaman, maar de drie singles van Snoops Reincarnated en de flarden in de film laten horen dat Snoop met zijn producers, toasters, zangers en songschrijvers reggae bandbreed heeft bestreken. Van de indrukwekkende vijftigtintenbas van Diplo tot traditionele roots reggae.

-----

ALVAST EEN INDRUK AAN DE HAND VAN DE DRIE SINGLES.

Lighters Up klinkt als dancehall. Het onderkoeld dreigende in Snoops stemgeluid wordt mooi aangevuld met het zoet zangerige van de Jamaicaanse artiest Mavado, waarbij de grom van toaster Popcaan het geheel afmaakt. De backbeat is zo lui dat je er bijna van afvalt, maar fraai laag rollende blazers vangen je weer op.

Ashtrays and Heartbreaks is meer een commercieel vluggertje tussen pop en reggae, tussen Miley Cyrus en Snoop Lion. Yep, inderdaad tienerster Miley Cyrus. En het klinkt beter dan dat het erop papier uitziet. Ietsjes. Ashtrays is een goed niemendalletje waarin reggae wordt aangekleed in snoepjeskleuren en bedacht met een hoge meezingpotentie.

No Guns Allowed, een songtitel die Snoop vijftien jaar geleden niet in zijn gangstahoofd zou halen, is een aanklacht tegen vuurwapens en zijn dochter Cori B. zingt mee. Nog meer shockings: Snoop zingt: 'Money makes a man and that's a crime.'No Guns Allowed klinkt schools en dat komt maar deels door de tekst. Het nummer is opgebouwd uit weinig meer dan reggae's basisingrediënten, de toetsenaccenten op de tweede en vierde tel en de bas op de eerste. Dat gecombineerd met de nog onvolwassen stem van Cori maakt het nummer een beetje reggae zoals bedacht voor een schoolproductie waarbij een lieve papa zijn dochter bedeelde met een hoofdrolletje.

Meer over