Smullen op niveau

Decennialang werd de roddelpers beheerst door verguisde namen als Henk van der Meyden, Wim Schaap, Evert Santegoeds of Willem Smit....

Volumia-zanger Xander de Buisonjé slaat hem op zijn bek zodra hij hem tegenkomt. Logisch, want Guido den Aantrekker, starreporter bij roddelblad Story, was de kwaaie pier die het overspel van de zanger 'onthulde'. Het leidde tot de breuk met de zwangere Wendy van Dijk. Den Aantrekker is zich van geen kwaad bewust: 'Ik bracht het als gerucht, hoewel ik getuigenissen had. Ze vonden Xander een beest in bed -smullen natuurlijk. Later meldden zich anderen bij me. Welopgeleide, zelfstandige vrouwen, die een keer met Xander hadden geneukt, en nu boos waren dat hij hen via zijn woordvoerder 'ziek' had genoemd. Had ik weer een verhaal.' Primeurs waar de verslaggever tevreden op terugkijkt: 'In onze branche is dit toch het heetste nieuws'.

Guido den Aantrekker (37) wil spraakmakend zijn. Dat is zijn drijfveer om te werken in wat collega's beschouwen als het riool van de journalistiek. Wie hem ontmoet, zal moeten beamen dat hij uiterlijk in alles afwijkt van het klassieke beeld dat bestaat over de ratten van de roddelpers. Dat beeld was Henk van der Meyden: een wat onhandige, lispelende man die er niet uitzag en ook qua schrijfstijl niet de indruk wekte de lagere school te hebben doorstaan. Den Aantrekker heeft gestudeerd, en oogt als Jiskefets Kees Prins: tikje kakkineus, met schalkse lach. Bewust: 'Ik zorgde er vooral in mijn begintijd voor dat ik enigszins overdressed was. Ik lees wel eens een boek, ik spreek ABN en pleeg altijd wederhoor. Dat verwachten mensen niet.'

Hij leidt een leven waarin hij vaker met de jetset de wereld over vliegt dan de afzonderlijke leden van de jetset zelf. Hij doet er onder meer verslag van in zijn rubriek Society, waarin hij bij wijze van gimmick altijd op één foto genoeglijk bijeen staat met een Pieter van Vollenhoven, Katja Schuurman of Harry Mens. 'Een trucje. Het beeld is dat wij alles verzinnen, maar die foto's tonen dat we echt met sterren praten.'

Den Aantrekker ontwaart een nieuwe generatie van roddeljournalisten, na decennia waarin de sector beheerst werd door mensen als Van der Meyden, Hummie van der Tonnekreek, Barbara Plugge en Willem Smitt. Tot de relatievejongelingen behoort ook Marc van der Linden (34), royaltywatcher bij Weekend en bezorger van scoops als 'Maxima onwel door hittegolf'. Tijdens de Margarita-affaire zat hij zowaar als deskundige in de studio van het gewichtige NOVA. Een doorbraak, zowel voor NOVA als voor hem. Maartje van Weegen mocht dan zeggen dat je 'mensen als Edwin en Margarita niet zomaar even kunt bellen' om te checken of financiële problemen hen weerhielden de bruiloft van Willem-Alexander te bezoeken, Van der Linden doet dat wél. 'Ze staan gewoon in het telefoonboek, hoor.'

Een verschil met voorganger (en voorbeeld) Van der Meyden is dat beiden niet de mateloze bewondering voor 'het sterrendom' koesteren als waarmee de meester destijds de Mathilde Willinks en Sylvia Kristels benaderde. Van der Linden stopte met de showbizz 'nadat ik er zulke randdebielen ontmoette dat ik er niet meer tegen kon.' Hij doelt op de talloze soapies die het op hun twintigste al hoog in de bol is geslagen. Den Aantrekker heeft evenmin het verlangen er bij te horen: 'Showbizz in Nederland, dat is vooral bruine schoenen onder een smoking. Zo zonder stijl en gratie.'

Hun stiel daarentegen nemen ze bloedserieus. Van der Linden ziet zijn bezigheden als niets minder dan 'mijn journalistieke plicht'. 'Als over honderd jaar een biografie van Beatrix verschijnt, zal die gaan over problemen met Claus rond haar huwelijk. Dat ze redelijk jong weduwe werd, over Maxima en alle perikelen -allemaal privézaken. Zelfs Emily Bremers zal in zo'n boek voorkomen, biografieën over Willem I gaan ook over de vrouwen in zijn leven. Ik doe het veldwerk voor de geschiedschrijvers van morgen. Monarchie is een sprookje, dat hou je in stand met privé-perikelen.'

Scrupules of gêne hebben ze nooit gevoeld, toen ze de stap naar de roddelbladen maakten. Familie noch vrienden namen het hun kwalijk.

Den Aantrekker was 19 toen hij zijn eerste stukje schreef voor Privé -een familielid kende de hoofdredacteur. Hij studeerde aan de Hogere Economische School in Amsterdam, verkeerde toevallig in kringen waar wel eens een Bekende Nederlander figureerde. Toen hij zodoende hoorde over huwelijksproblemen van

Marco van Basten en diens Liesbeth, leek hem dat Privé daar wel blij mee zou zijn, hetgeen klopte. In zijn familie werden de bladen niet gelezen, maar 'vrienden vonden het wel geestig dat ik daarvoor werkte, ook omdat mijn naam er zo groot bij stond.' Na uitstapjes in de reclame en de luchtvaart bleef het schrijven kriebelen. Hij reageerde op een advertentie van Panorama, waar de toenmalige hoofdredacteur, 'bladendokter' Rob van Vuure, hem met open armen ontving. Na een jaar ging hij freelancen, en schreef zijn eerste stukken voor Story. Ook Marc van der Linden ontmoette in eigen kring niemand die de wenkbrauwen fronste toen hij op zijn achttiende solliciteerde bij Weekend. 'Een soort oma van me was apetrots, dat scheelde. Ze plakte al mijn verhalen in een boek.'

Inmiddels lijkt de status van jongens uit dit genre af en toe cult-achtige trekjes te vertonen. RTL Boulevard's Albert Verlinde (Van der Linden: 'Heb ik nog mee op de middelbare school gezeten') heeft een column in NRC Handelsblad en wordt groot geïnterviewd in Vrij Nederland. Diens kompaan Beau van Erven Dorens (Den Aantrekker: 'Onze vaders hebben samen gehockeyed, dat schept een band'), is bijkans zelf Bekende Nederlander.

Van der Linden: ' Op koninginnedag worden we nog net niet harder toegejuicht dan de Oranjes, maar de blijdschap onder het publiek om ons bij die stoet te zien, is echt enorm.'

Ook in het werkveld hebben ze meer vrienden dan vijanden, zeggen ze. Natuurlijk, mensen zijn wel eens boos, maar laten we niet vergeten hoe vaak ze zelf de bladen opbellen. Van der Linden: ' Daphne Deckers heeft zich wel eens beklaagd over de bladen, maar dan denk ik: toen je nog model was, verkocht je je eerste huwelijk aan mij. En na de eerste wip met Richard Krajicek belde je me al op om foto's te laten maken met je nieuwe liefde.'

Bij Den Aantrekker gaat het net zo. 'Gerard Joling stuurde me een foto van hem bij Ground Zero, waarop-ie wat sip keek. Toeval waarschijnlijk. Ik heb hem gebeld, en geschreven dat hij daar zo geëmotioneerd was dat hij besloot zijn leven te beteren. Heb ik hem wel een beetje heen moeten lullen, maar so what?'

Den Aantrekker: 'Ik kan zelf vaak het hardst lachen om mijn verhalen en de koppen erboven. Voor een ingegroeide aambei van Saskia en Serge ruk ik niet meer uit. Maar op de haringparty op Nijenrode heb ik Viola Holt zien vallen in de scherven van haar eigen wijnglas. Bloed spatte alle kanten uit. De kop luidt dan: Viola gewond na val in eigen wijnglas. Haalde de cover zelfs -smullen, toch?'

En natuurlijk behoort het salaris tot de aantrekkelijkheden. De branche betaalt ronduit riant, beter dan de 'fatsoenlijke' journalistiek. Freelancer Den Aantrekker verdient meer dan zijn hoofdredacteur. 'Een bedrag waar een gezagvoerder bij de KLM dik tevreden mee zou zijn', zegt hij. Wie hard en goed werkt, neemt tussen de twee en drie ton oud geld mee naar huis, beamen beiden. Met jaloezie zien ze hoe in Duitsland, Engeland en de Verenigde Staten 'de bladen' door de overige media serieuzer genomen worden dan in Nederland. Van der Linden: 'In het ideale geval gaat het zoals met de 'ontdekking' van Maxima: wij liggen in de bosjes en publiceren de eerste foto's, De Telegraaf onthult de halve naam en de Volkskrant maakt het af. Zo hoort het.'

Zou het dan niet helpen als het wat vaker klopte wat de bladen schrijven? Van der Lindens Weekend onthulde een week voor de verloving van Alexander dat het uit was, in de week van de zwangerschap luidde het omslagverhaal dat de kroonprins vanwege zijn ziekte onvruchtbaar kon zijn. Van der Linden: 'Gelukkig waren het niet mijn verhalen. Maar natuurlijk baal je.' Den Aantrekker: 'Dat verhaal was speculeren, dat mag, ook al zit je er keihard naast. Je kunt een zwangerschap niet checken bij de RVD.' Er naast zitten is inherent aan dit vak: 'Maar liegen moet je niet doen, je kunt dingen wel inkleuren. Ik heb nooit pertinent gelogen. Maar het gebeurt dat je iets niet rond krijgt en toch publiceert. Scheidingsgeruchten. Je voelt dat het klopt, maar zolang partijen ontkennen blijft het speculeren. Maar ja, daar ben je roddelblad voor.'

Van der Linden ziet de worsteling met de waarheid zwaarder worden. 'Het punt is dat er nauwelijks jong talent te vinden is. Het zijn allemaal freelancers, als ze hun verhaal kapot checken, lopen ze hun centjes mis. En dus verschijnen er steeds meer geruchten in de bladen die niet gecheckt worden.' Zonde, vindt Van der Linden, die graag een cultuur zou zien zoals in Engeland, waar de auteur zijn bronnen intern dient te noemen voordat tot publicatie wordt overgegaan.

Den Aantrekker: 'Ik vind het echt klote als ik er naast zit. Ik heb mezelf afgesloten voor spijt. Maar ik sta er wel eens bij stil. Over Cor Bakker schreef ik dat hij het stiekem deed met een producente bij de TROS. Beiden ontkenden, hoewel anderen het bevestigden. Het was een vlak verhaal, maar de hoofdredactie zette het scherper op de cover. Cor was erg verdrietig. Dat maakt veel kapot. Tuurlijk denk ik dan: fuck, misschien had ik meer mijn best moeten doen. Nee, excuses heb ik niet aangeboden. Cor weigerde destijds commentaar, dan moet je ook niet zeuren. Had hij me een paar quotes gegeven, dan had hij het kunnen nuanceren.'

Aan welke eisen moet de jonge, hedendaagse roddeljournalist voldoen? Van der Linden: 'Je moet voorkomend zijn, beleefd, ontwikkeld. Je sociale vaardigheden zijn het belangrijkst. Mensen moeten je een verhaal gunnen, dus is het heel belangrijk hoe over je gedacht en gesproken wordt in het wereldje.' Den Aantrekker heeft daarnaast zijn specifieke technieken. 'Drank. Op feestjes giet ik er altijd eerst drie bier in voordat ik aanval. En altijd als laatste weggaan – heel belangrijk. Zo sprak ik een paar jaar terug bij de uitreiking van de Televizierring met Sabine uit Big Brother 1. Komt een wazige Fons de Poel op me aflopen. Of ik hem aan haar wilde voorstellen. Toen dacht ik: een gerespecteerd journalist, een meisje dat bekend stond als sloerie, en hij smeekt me hem voor te stellen. Ik heb het gedaan – en meteen een verhaal gemaakt. Smúllen!'

Meer over