‘Sm-date via internet was geplande moord’

Jan van O. uit Kampen reageerde op een oproep via internet van een dominante vrouw. Met een fatale afloop.

Net zoals de stotterende koorknaap Edward Norton in de film Primal Fear een moordzuchtige dader blijkt te zijn, zo kan ook Arwen O. (28) uit het Gelderse Oosterhout twee gezichten hebben. De officier van justitie van de rechtbank in Arnhem denkt dat de zacht sprekende en zacht huilende vrouw een vooropgezet moordplan heeft uitgevoerd.

Het motief was geld en Jan van O. uit Kampen was het slachtoffer. Zij heeft deze man gelokt via internet voor een sm-spel en op 11 juli vorig jaar met zeven messteken om het leven gebracht. De officier eiste woensdag 9 jaar cel en TBS met dwangverpleging.

Tegenover de politie heeft Arwen O. bekend, maar tegenover de rechters liet zij haar onschuldige gezicht zien. De dood was het gevolg van een verdediging na een aanranding. Ze kan zich van de worsteling weinig herinneren.

Wat ze zich wel herinnert, is dat hij tijdens het spel om een rookpauze vroeg en plotseling naar haar borsten greep. Hij sloeg haar met iets van hout op haar hoofd en toen had zij, of hij, dat mes. Pas uren later in het ziekenhuis ontwaakte zij uit de nachtmerrie.

Aan het begin twijfelt ze niet. Ze deed in april vorig jaar een internetoproep. Ze wilde een keer dominant zijn. Jan van O. was de meest beschaafde man die reageerde. Ze pikte hem op bij het station in Elst. Het sm-spel begon direct. Hij moest achterin gaan zitten, kreeg handboeien om en werd geblinddoekt. Met een zwarte jurk en lange laarzen moest ze zich sterk voelen, maar ze kwam niet echt in haar rol. In de woonkamer deed ze zijn bloes, schoenen en sokken uit en bond ze zijn voeten vast met een touw. Hij moest op een kleed gaan liggen en ze begon hem wat te kietelen. Ze voelde zich heel erg stom. ‘Ik realiseerde me: dit is niet echt iets voor mij.’

Hij zei dat de boeien te strak zaten en wilde een sigaretje roken. Plotseling stond hij achter haar en ‘ging het helemaal fout’.

Van wat er fout ging, heeft de politie in achttien verhoren meerdere versies. Tot het vijfde verhoor was er dezelfde noodweerversie als bij de rechters. Maar toen Arwen O. in het zesde verhoor geconfronteerd werd met het feit dat Jan van O. hulpeloos met zijn ene arm met een handboei aan zijn broekriem vastzat, wijzigde haar verhaal. Geconfronteerd met meer details redeneerde ze met de politie mee. ‘Ik zei gewoon wat ze wilden horen.’

Samen met deze verklaringen stapelden de bewijzen zich op. Er zat zeker vier uur tussen het tijdstip waarop de dood intrad en haar telefoontje naar 112. Ze had in die tijd bestanden op haar computer gewist, haar zus gebeld en een bloedvlek proberen te verwijderen. Op een kladblok vond politie een planning van de dag en een lijst met benodigdheden. Naast het bad lagen een bijl, twee zaagjes en twee grote vuilniszakken.

De moord was zorgvuldig gepland. De ex-prostituee had immers een fascinatie voor moord, bleek uit haar tocht langs macabere sites. Dat was voor een boek of een film, zei ze. ‘Ik kan mij voorstellen dat het stom klinkt, maar ik verkleedde me als kind al graag en ik duik graag in een fantasie.’

Volgens de psychiater en de psycholoog is O. een getraumatiseerde vrouw met een gestoorde persoonlijkheid. De advocaat ziet grote gaten in de bewijsvoering, maar voor de officier van justitie zeggen zeven diepe messteken en een doorgesneden keel genoeg. ‘Die waren om te doden, niet om te verdedigen.’

Meer over