Slechtgeklede slungel als superster

De Nederlandse showmaster Rudi Carrell is vrijdagmiddag op 71-jarige leeftijd aan longkanker gestorven....

Toen hij op het Songfestival afging met slechts twee punten, zei hij: ‘Ik ben net Brigitte Bardot, die heeft ook maar twee punten’. Zijn platte satire (filmbeelden van Kohl waarin hij twee hoertjes monteerde die ‘Helmut, Helmut! riepen) leidde vaak tot ophef. In 1987 veroorzaakte hij een diplomatieke crisis door in zijn Tagesshow een montage te tonen van de Iraanse ayatollah Khomeiny die zogenaamd werd bekogeld met damesondergoed. Toen Vara’s Achter het Nieuws het fragment ook wilde uitzenden, werd dat voorkomen door een (live uitgezonden) telefoontje van minister Hans van den Broek van Buitenlandse Zaken.

In 2002 haalde hij zich de woede op de hals van zowel moslim- als homo-organisaties met een grap (voor tien miljoen kijkers) over de homoseksuele burgemeester van Berlijn die, aldus de grap, geen moskeeën meer binnen mocht vanwege de mannen op hun knieën en hun achterste naar boven.

In het openbaar was Carrell vaak de eerste om zichzelf te relativeren. Toen hij in 1960 op het Eurovisie Songfestival met het liedje ‘Wat een geluk (dat ik een stukje van de wereld ben)’ eindigde als twaalfde (van de dertien), zong hij: ‘Wat een geluk dat ik niet net de allerlaatste ben’.

Het relativeringsvermogen was slechts gedeeltelijk oprecht: Carrell zag zichzelf als ‘de Johan Cruijff van de televisie’; de ‘ijdele mopperkont’ die hij volgens velen was, ging lang gebukt onder het vermeende gebrek aan waardering in Nederland. ‘Ik ben echt het zwarte schaap van de familie. Misselijke opmerkingen in de pers, zo van: als die Carrell daar nummer één staat, dan kun je nagaan wat een slechte smaak die Duitsers hebben’, zei hij in 1994 tegen Het Parool.

De Wiedergutmachung volgde later: Der Rudi, zoals hij in de volksmond genoemd werd, won vele prijzen, waaronder een Ereroos in Montreux voor zijn gehele oeuvre. In 2001 ontving hij een lintje dat hem verklaarde tot Ridder in de Orde van de Nederlandse Leeuw.

Veertig jaar was de zoon van kleinkunstenaar André Kesselaar weg uit Nederland, maar tot op de laatste dag bleef zijn naam hier bekend. Carrell figureerde niet lang geleden nog als typetje in het Kopspijker-cabaret van Jack Spijkerman.

Zijn faam begon in de jaren zestig. Na zijn deelname aan het Songfestival in 1960 kreeg hij een eigen tv-show voor de Vara, waar hij De Mounties leerde kennen en Jasperina de Jong. Zijn definitieve doorbraak volgde in 1964, met zijn tweede plaats bij De Zilveren Roos in Montreux, met zijn vaak vertoonde Robinson Crusoë show op een ‘onbewoond eiland’ met Esther Ofarim als zeemeermin.

In de voetsporen van Lou van Burg ging hij naar Duitsland, om er de Rudi Carrell Show te presenteren, en Am laufenden Band, een Duitse versie van Een van de Acht.

In 1983 keerde hij een seizoen lang terug op de Nederlandse tv met de 1-2-3-show, maar Duitsland bleef ‘zijn’ land. Met zijn nep- Duits, uitgesproken met onhandige Nederlandse tongval en zijn door Duitsers zeer gewaardeerde humor, groeide de slechtgeklede slungel uit tot superster. Hij deed er een lange reeks showprogramma’s, onder meer voor RTL, waar hij het satirische programma 7 Tage, 7 Köpfe presenteerde (goed voor vijf miljoen kijkers). In 2002 leverde hij voor de Duitse televisie commentaar bij het huwelijk van Willem-Alexander en Máxima.

Zijn liefdeleven was meermaals onderwerp van de roddelpers. Na de scheiding van zijn Nederlandse echtgenote huwde hij in 1974 de Duitse Anke, die in 2000 overleed. Zijn 13-jarige verhouding (met medeweten van zijn zieke vrouw) met de tv-producente Susanne Hoffmann was ook toen al publiek geheim. Toch trouwde hij een jaar na het overlijden van Anke niet met haar, maar met de 36 jaar jongere Simone.

Het televisiedier Carrell leefde van de humor en het amusement, maar achter de schermen was hij zwaarmoediger. Een individualist die zelf alle teksten schreef en alle grappen verzon. Een perfectionist ook, die mede daarom vele regisseurs versleet. Het kwam nooit vanzelf. Carrell was bezeten van werken, met keiharde discipline. Stevig drinken en roken als een schoorsteen hoorden daarbij. Toen hij een paar jaar geleden (weer eens) afscheid had genomen van de Duitse televisie, zei hij in een interview: ‘Ik dacht vaak: ik zou liever sterven. Dat gevoel krijg je, als je ’s nachts om vier uur nog voor een leeg blad papier zit en je hebt niks voor de show van de volgende dag.’

Rudi Carrel met zijn Duitse onderscheiding Goldene Kamera voor zijn gehele oeuvre. De Nederlandse showmaster, die na een carriÿre op de Nederlandse televisie in Duitsland furore maakte, is vrijdagmiddag op 71-jarige leeftijd aan longkanker gestorven. Dat heeft zijn arts maandag laten weten. (ANP) Beeld
Rudi Carrel met zijn Duitse onderscheiding Goldene Kamera voor zijn gehele oeuvre. De Nederlandse showmaster, die na een carriÿre op de Nederlandse televisie in Duitsland furore maakte, is vrijdagmiddag op 71-jarige leeftijd aan longkanker gestorven. Dat heeft zijn arts maandag laten weten. (ANP)
De Duitse krant Bild maakt op de site groot melding van het overlijden van Rudi Carrell. Beeld
De Duitse krant Bild maakt op de site groot melding van het overlijden van Rudi Carrell.
Meer over