Sjokken langs Woeste Hoogten door schouwburg

Woeste Hoogten naar Emily Brönte. Stadsschouwburg Amsterdam, 30/9. Herhaling: t/m 15/10...

De wind huilt door de gangen van de Amsterdamse Stadsschouwburg. Het is de soundtrack die de toeschouwers begeleidt op hun wandeling naar de volgende locatie. Hier en daar staat een deur open: de technici zijn gewoon aan het werk, terwijl wij in een dromerig rijtje door Emily Brönte's Woeste Hoogten sjokken.

Voor de tweede keer heeft regisseur Margrith Vrenegoor het gebouw gebruikt voor een locatieproject. In een kale opslagruimte zien we hoe de verwilderde jongen Heathcliff wordt opgenomen in het gezin van Catherine Earnshaw. En hoe dat gezin, door jaloezie, ziekte en dood geteisterd, aftakelt. De keurige Edgar Linton haalt Catherine er weg. Maar als Cathy met Edgar de gang opvlucht en de huilende wind opsteekt, weten wij dat ze haar hart verraadt. Dat gaf ze aan Heathcliff.

In de foyer treffen we Cathy en Edward opnieuw. Mooi suggereert de warm verlichte foyer het rijke huis van de Lintons. Toch is het er koud; een kille tocht kruipt door de openstaande deuren. In de deuropening leunt zangeres Floor van Zutphen, die het dramatische liefdesverhaal van onrustige klanken voorziet. Soms echoot de zangers het sinistere lachje van Cathy, dat we ook na haar dood nog in het trappenhuis horen klinken.

Vrenegoor heeft de wijdlopige roman van Emily Brönte bewerkt tot een kernachtige toneelvertelling. Ze laat haar acteurs naadloze overgangen maken tussen vertellen en spelen. 'Ik kwam thuis' brult Bart Clever, die met een satanisch genoegen Cathy's boertige, verbitterde broer speelt. Meteen zitten we in de dronkemansscène van Clever.

De hoofdrolspelers van Woeste Hoogten zijn Kathenka Woudenberg en Har Smeets. Woudenberg overtuigt ieder moment in haar rol van de gepassioneerde Cathy. Ze brengt de vrij statische enscenering van Vrenegoor tot leven, stuift heen en weer tussen haar echtgenoot en haar minnaar, en geeft de meest hysterische uitbarstingen een lichte, humoristische ondertoon.

Har Smeets als Heathcliff geloofde ik alleen in het tweede deel, als hij Cathy in het huis van Edgar Linton komt opeisen. Dan worden zijn galmende zinnen ingetoomd door de gedistingeerde houding die Heathcliff zich heeft aangemeten. Maar met de wilde jongen uit het begin van het verhaal, waar Cathy haar zielsgenoot in herkent, weet Smeets niet goed raad. En als in de epiloog in het trappenhuis na Cathy's dood alle remmen los gaan, is zijn gebrul aan mij niet meer besteed.

Dan wordt de beroemde vernietigende passie uit Bröntes roman weggeschreeuwd. En dat terwijl Vrenegoor één locatie eerder bewees dat het gevaar schuilt in de verkilling die optreedt als het vuur van de liefde geen uitweg meer heeft en naar binnen slaat. Zoals bij Cathy gebeurt. En bij de Edgar Linton van Kees Scholten, die vanaf de zijlijn schijnbaar emotieloos toeziet hoe zijn geliefde zichzelf kwijtraakt.

Marijn van der Jagt

Meer over