Column

Sinds de jaren zestig is op seksgebied bitter weinig veranderd

Via spam en tv-serie dient de vraag zich aan hoeveel sinds de jaren zestig eigenlijk is veranderd op het gebied van seks.

Annemarie Oster
null Beeld anp
Beeld anp

'My wife used to cry in the bedroom!' De eerste keer dat ik die noodkreet in mijn mailbox aantrof, dacht ik dat er een beroep werd gedaan op mijn meegevoel, maar inmiddels begrijp ik dat de mail niet voor mij is bestemd. Neem alleen al de zin eronder: 'Get hard again!' Die huilbuien van mijn seksegenote behoren juist tot het verleden! Na nachtenlang tobben met een impotente echtgenoot krijgt zij weer orgasme op orgasme.

Nee, die mail is bestemd voor mannenogen. Want zij zijn het die het meest lijden onder het eigen tanende libido, het uitblijven van stramme Amsterdammertjes. Veel vrouwen zal het worst zijn. Eindelijk kunnen zij zonder schuldgevoel wegzakken in de kussens, dolbij dat ze geen hoofdpijn hoeven voor te wenden.

Onvermoeibare neukebroers en -zusters niet te na gesproken: aan alles komt een eind. Zoals je op zekere leeftijd ook geen zin meer hebt in urenlang in de keuken staan. Af en toe een lekker hapje: fijn. Een orgasmetje op zijn tijd: alla. Maar dan zonder al dat gehannes.

Over seks gesproken, op Netflix volg ik Masters of Sex, een serie over (William) Masters & (Virginia) Johnson, onderzoekers uit de jaren zestig. Destijds heb ik hun speurwerk ijverig bestudeerd, waarschijnlijk op aandringen van mijn toenmalige wederhelft. To come or not to come was niet zozeer de kwestie, als wel hoe. Vaginaal of clitoraal? Een combinatie, luidde de conclusie.

In de televisieserie onderwerpen Bill en Virginia voornamelijk vrouwelijke proefpersonen aan hun seksonderzoek. En elkaar. Maar zie -en hoor - je de desbetreffende dames al masturberend hun hoogtepunt bereiken, Virginia zelf komt moeiteloos vaginaal tot haar gerief met Bill bovenop, onderop of benedenlangs. Soms zakt een van de twee bij wijze van voorspel even op de kniëen of kruipt onder de dekens, maar verder komt er geen vinger, lip of tong aan te pas.

In tegenstelling tot doorsneeslaapkamerinteractie gaat minnespel op het filmdoek of televisiescherm altijd van een leien dakje. Zodra penetratie of de suggestie hiervan heeft plaatsgevonden, kijken de gelieven elkaar in vervoering aan, bonken erop los, zuchten en hijgen dat het een lieve lust is met als apotheose klaaglijk gekreun van de vrouwelijke partner.

Volgens mij worden door deze voorstelling van zaken meisjes en jonge vrouwen nog steeds opgezadeld met het idee dat ze zich in een echt bed het zelfde dienen te gedragen als de actrices op hun filmsponde.

Er wordt beweerd dat op seksgebied meisjes en vrouwen 'van deze tijd' meer voor zichzelf opkomen dan vroeger, weten wat ze willen en dit ook láten weten, ja, zelf het initiatief nemen tot onenightstands. (Ook dit stoere type zie je tegenwoordig in films en series nogal eens 'het goede voorbeeld geven'. Maar ook weer kronkelend van genot zodra de mannelijke partner op stoot is gekomen.)

Zouden er nog steeds vrouwen zijn die óf om een goede indruk te maken óf om ervan af te zijn een orgasme simuleren?

Ik vrees dat er, Masters & Johnson en andere seksdeskundigen ten spijt, sinds de jaren zestig bitter weinig is veranderd.

Meer over