Signature * * * *

Dans. Signature door Nederlands Dans Theater 1. Choreografieën: Tiger Lily van Jirí Kylián, Fantasia van Hans van Manen, Skipping over damaged area van Paul Lightfoot en Sol León. 29/9

Lucent Danstheater, Den Haag. Daar ook 1/10 en 11/10 t/m 13/10. Tussendoor in Amsterdam. ndt.nl.

Het is een aandoenlijk slotbeeld, hoe ze daar zitten, hun benen bungelend over de rand van het toneel, als op een vlonder. Hij vertelt dat hij hier vroeger vaak zat met zijn vader. Het mooie meisje naast hem reageert niet. Ze is ver weg en nog meer afgeschermd door haar lange haar, dat als een gordijn langs haar gezicht hangt. Toch geeft hij de verschijning een zachte kus, op die haren.

In de nieuwe choreografie van Paul Lightfoot en Sol León (de vervlochten merknaam Lightfoot León is kennelijk niet meer) speelt Medhi Walerski de hoofdrol. Deze fantastische danser, herstellende van een gescheurde achillespees, ontpopt zich als een acteur van formaat. In Skipping over damaged area, gemaakt voor Nederlands Dans Theater 1, combineren de choreografen dans en tekst verdergaand dan ze ooit deden. Geen verweven flarden meer, maar gewoon een stevige monoloog naast een stevig stuk dans. Deze eenvoud werkt heel goed.

Het stuk geeft op een heldere, vrij beschouwende manier, inzicht in het mechaniek van de ouder wordende geest en het verschijnsel dat ouderen zich graag alleen de beste momenten uit hun leven herinneren. 'I love laughing', zegt Walerski in zijn rol als verteller over - en de personificatie van - een oude man van 80. En vervolgens sleept hij ons mee in een waterval van teksten, grillig, onsamenhangend, maar met betekenisvolle accenten. This is not what I wanted to say! / Do I know you? / Do you think she loves me? Je voelt niet alleen het verlies van grip op het geheugen, maar ook de impact die vroegere gebeurtenissen hebben gehad. In zijn stem en houding ligt van alles besloten; flirt, liefde en wanhoop, onzekerheid en bravoure. De angst om te vergeten wordt mooi gekoppeld aan het acteren zelf, waar het in extrema draait om het kunnen onthouden van tekst.

Het universum waarin Walerski ronddwaalt, draait niet zozeer om concrete gebeurtenissen, maar om energie en emoties. En hoe zijn die beter te vatten dan in dans? Naast hem vinden intieme duetten plaats, maar lopen ook eenzame figuren in stilte voort of uiten zich juist in een virtuoze bewegingsexplosie. Dit alles tegelijkertijd of na elkaar. Het verhaal van de dansers is even fragmentarisch als Walerskis tekst. Het zijn momentopnamen. Niks staat vast. Muren schuiven omhoog en omlaag. Over de dansvloer ligt een soort vergeelde foto die als een zware sleep wordt weggedragen waarna een koningsblauwe ondergrond zichtbaar wordt.

Walerski rakelt over Othello en Macbeth, maar het koningsblauw kan natuurlijk ook gaan over kroonprins Paul Lightfoot zelf: sinds september is hij officieel benoemd tot de nieuwe artistiek directeur. Maar de meesters die NDT maakten, vergeet hij niet. Van Jirí Kylián wordt het fascinerend grimmige, grauwe en chaotische Tiger Lily (1994) gedanst, dat geldt als een breekpunt in zijn oeuvre.

Van Hans van Manen, die het NDT in 2005 in onmin verliet, staat Fantasia (1993) op het podium, een gecomprimeerd werk van zijn stijliconen, met Karyn Benquet als ideale Van Manen-vrouw: krachtig doch sierlijk, als een panter. Zo ontstaat een mooi drieluik, dat niet voor niets Signature heet.

undefined

Meer over