signalement romans, columns en een filosofische ontdekkingsreis

En we konden het niet laten u hier ook nog te wijzen op andere diepgravende, griezelige, magisch-realistische en poëtische net verschenen titels.

De voormalige proftennisser Friedjof Madsen trekt zich terug uit de maatschappij nadat zijn huwelijk is misgelopen. Hij geeft wat tennislessen en gaat in een caravan wonen, en doet zelf zijn verhaal in de roman De uitburgering van Friedjof Madsen (Nieuw Amsterdam; euro 17,95), de tweede roman van Silvia Toebak, die tot 2009 als gemeenteambtenaar werkte en daarna fulltimeschrijfster werd.

Onder de vele vrienden en bekenden die debutante Alena Graedon achter in haar debuut Het laatste woord (Agathon; euro 22,50) bedankt, bevindt zich de filosoof Jim Vernon, 'zonder wiens boek Hegel's Philosophy of Language ik nergens was geweest'. Graedons roman bestaat uit de delen These, Antithese en Synthese, en telt 26 hoofdstukken die vernoemd zijn naar het alfabet. Maaike Bijnsdorp en Lucie Schaap vertaalden dit toekomstverhaal, waarin boeken bijna niet meer bestaan, en vertelster Ana op zoek gaat naar haar vader Doug, die plotseling is verdwenen terwijl hij werkte aan een lemma in de laatste gedrukte editie van de North American Dictionary of the English Language.

Wat ons raakte, kregen we niet over de lippen, schrijft de Vlaamse dichteres Sylvie Marie in het gedicht 'Totaal witte kamer': 'We kwamen niet verder dan de woorden van een dichter/ die vast iets anders had willen zeggen'. Een verwijzing naar de dichter Gerrit Kouwenaar, die immers in 2002 de bundel Totaal witte kamer publiceerde. De derde bundel van Sylvie Marie heet Altijd een raam (Podium; euro 15,-), waardoor ze binnenskamers en buitenshuis kan blikken.

De magisch-realistische verhalenbundel Les petites mécaniques van Philippe Claudel, verschenen in 2003, is nu door Manik Sarkar vertaald als Kleine mechanieken (Bezige Bij; euro 17,90). Korte verhalen maken het mogelijk allerlei dingen vlak naast elkaar te zetten, licht Claudel zelf toe: 'Intonaties, tijdperken, gemoedstoestanden en kleuren, iets wat in een roman eigenlijk niet kan.'

Een verlamde speurder in een rolstoel, die zelden het huis verlaat en toch verwikkeld raakt in bloedstollende intriges. De Amerikaanse schrijver Jeffery Deaver (1950) bedacht een ongebruikelijke held - Lincoln Rhyme - voor zijninternationaal geprezen thrillers. De jongste aflevering knoopt in de titel aan bij Deavers bestseller uit 1997, het met Denzel Washington verfilmde The Bone Collector. In The Skin Collector, door Mariëtte van Gelder vertaald als Met huid en haar (Van Holkema & Warendorf; euro 19,95), bindt Lincoln Rhyme de strijd aan met de 'Huidenjager', een griezel in New York die zijn slachtoffers met gif tatoeëert. Eerste zin: 'De kelder. Ze moest naar de kelder. Chloe vond het verschrikkelijk daar.' We dalen af in de voorraadkelder van een kledingzaak.

Op een dinsdag in maart 2014 stuurde radiodeejay Ruud de Wild een tweet de wereld in die als volgt ging: 'Huh? Ik word net wakker. Alleen. Ben ik nu officieel vrijgezel?' De nieuwe bundel van Wim Daniëls, Spijkerbalsem (Thomas Rap, euro12,50), waarin de columns zijn opgenomen die hij schreef voor het radioprogramma Spijkers met Koppen begint met deze tweet; Daniëls gebruikt hem als aftrap voor een diepgravende analyse van het gebruik van het woordje 'huh', van het gebruik van de woorden 'Ik word net wakker', van het gebruik van het woord 'alleen', van het woord 'officieel'. De punten en aanhalingstekens blijven buiten schot.

De mens helpen zichzelf te leren kennen, dat is bij uitstek de taak van de moderne filosoof, volgens de Franse filosoof en godsdiensthistoricus Frédéric Lenoir. Lang waren filosofen meer geïnteresseerd in concepten, theorieën en grote ideeën, maar nu mag je je weer gewoon afvragen wat een goed leven is. Lenoirs nieuwste boek heet Over geluk - Een filosofische ontdekkingsreis (Ten Have; euro19,99) en het begint uiteraard met een uitspraak van Epicurus: 'We moeten nadenken over wat ons geluk geeft, want als het er is dan hebben we alles, en als het er niet is, doen we alles om het te verkrijgen.'

In De psychopaat in mij - De persoonlijke reis van een neurowetenschapper door de donkere kant van het brein (Nieuwezijds; euro19,95) komt de Amerikaanse hoogleraar psychiatrie James Fallon er bij het bestuderen van hersenscans toevallig achter dat zijn hersenscan lijkt op het brein van de seriemoordenaars die hij onderzoekt. Fallon, een brave en gelukkig getrouwde vader van drie kinderen, vertelt hoe hij erachter komt dat hij inderdaad psychopathische trekken heeft. 'Het drong tot me door dat ik emotioneel vaak niet echt contact met mensen maak en niet onderken welke uitwerking mijn gedrag op hen heeft. Ik bezie deze dingen op een koude, afstandelijke manier en pas als ik het effect zie, word ik me cognitief bewust van wat ik aan het doen ben.'

undefined

Meer over