Nieuws

Sifan Hassan wint met overmacht olympisch goud op 5.000 meter

Atlete Sifan Hassan heeft maandagmiddag in Tokio olympisch goud gewonnen op de 5.000 meter. Het is de eerste gouden atletiekmedaille voor Nederland sinds 1992. Na een spetterende slotronde waarin ze iedereen achter zich liet, finishte ze in 14.36,79 minuten.

Sifan Hassan, na afloop van haar gouden 5.000 meter.  Beeld AFP
Sifan Hassan, na afloop van haar gouden 5.000 meter.Beeld AFP

En dat is één. Sifan Hassan (28), als minderjarige asielzoekster uit Ethiopië in Nederland in 2008 aangekomen, raast maandagavond op de 5.000 meter in het olympisch stadion van Tokio naar de eerste van de drie beoogde gouden medailles. ‘s Morgens was ze in de series van de 1.500 meter nog op het tartan gesmakt, ‘s avonds zet ze de finale van de op een na langste afstand in de atletiek op de baan geheel naar haar hand. Het is 29 jaar geleden dat Nederland olympisch goud haalt in de atletiek. Het lukte Ellen van Langen in Barcelona, in 1992 op de 800 meter

Strategie

Hassan loopt in het oranje shirt lang in de strategie die ze koestert. Lekker achterin, meehobbelen lijkt het wel, overzicht hebben, in de gaten houden of er iemand versnelt. Wie? Wanneer? Ze kan altijd vertrouwen op haar ijzersterke eindschot. Op eenderde van de race schuift ze wat verder naar voren om in de laatste ronde ruim afstand van de concurrentie te nemen. Ze eindigt in 14,36 minuut, voor Hellen Obiri uit Kenia en de Ethiopische Gudaf Tsegay.

Hassan loopt hier voor eeuwige olympische roem, met een programma dat bij velen de wenkbrauwen doet fronsen: na lang twijfelen besloot ze enkele dagen geleden niet alleen op de 5.000 en 10.000 meter uit te komen, maar de 1.500 meter eraan toe te voegen, haar favoriete afstand. Het zou een unieke trilogie in goud moeten opleveren. Het roept de vraag op af ze niet te veel hooi op haar vork aan het nemen is.

Ontredderde indruk

Dat ze voor drie afstanden koos, kwam enigszins als een verrassing. Zaterdagavond maakte ze na het lopen van de series voor de 5.000 meter een licht ontredderde indruk. Ze zweette, ze wreef het zout uit de ogen, klaagde over het warme weer, over de stress als gevolg van alle covid 19-beperkingen. Ze moest nog even ‘checken’ hoe het lijf erop had gereageerd.

Maar na twee wereldtitels op de 1.500 en 10.000 in 2019 in Doha – ook al nooit vertoond – wil ze meer. De vorige Spelen, in Rio de Janeiro, waren uitgelopen op een deceptie. Op de 1.500 meter was ze vijfde geworden. Op de 800 meter bereikte ze de finale niet eens.

Na het behalen van de wereldtitel op de WK Indoor in Portland liep ze een dijbeenblessure op, waardoor ze volgens haar te weinig had kunnen trainen. Het leidde uiteindelijk tot een vertrek uit Nederland. Ze ging haar heil zoeken bij het inmiddels opgeheven Nike Oregon Project onder leiding van de omstreden coach Alberto Salazar.

Het afwachtende lopen was haar maandagmorgen in de serie op de 1.500 meter nog bijna opgebroken, al loste ze het weer op indrukwekkende wijze op. Op 350 meter van de finish, in de laatste ronde, leek ze alvast wat te willen opschuiven, toen ze struikelde over de Keniaanse Edinah Jebitok die voor ten val was gekomen.

Vorm

Ze krabbelde op en zette meteen vol aan om de anderen, die zich ineens tientallen meters verderop bevonden, te achterhalen. Op de streep was ze nog iedereen te snel af en plaatste zich rechtstreeks voor de finale. Met de vorm zat het wel goed. Ze liet weten dat ze fysiek niks had opgelopen. ‘Ik schrok wel even, maar ik dacht meteen: ik kan niet stoppen. Verder voel ik me goed. Ik denk niet dat het invloed heeft op de voorbereiding van de vijf kilometer vanavond.’

Dat blijkt een halve dag later te kloppen als een bus. Ze ligt languit op het tartan onder een rood-wit-blauwe vlag. Vrijdag wacht de finale van de 1.500 meter, een dag later moet ze aan de bak op de 10.000.

Meer over