Nieuws

Sifan Hassan – ‘the greatest’ – pakt goud op de 10.000 meter

Wat Sifan Hassan eerder al op de 5.000 meter deed, lukte haar zaterdag opnieuw: een gouden olympische medaille veroveren. Op de 10.000 meter liet zij dankzij grootse passen al haar concurrenten achter zich.

Sifan Hassan na afloop van het veroveren van de gouden plak op de 10.000 meter. Beeld AFP
Sifan Hassan na afloop van het veroveren van de gouden plak op de 10.000 meter.Beeld AFP

Sifan Hassan (28) verschijnt zaterdagavond met nummer 2993 tamelijk optimistisch aan de start van de 10.000 meter in het olympisch stadion van Tokio. Haar bronzen medaille vrijdagavond op de 1.500 meter, waar op goud was gehoopt, was haar niet eens zo slecht uitgekomen, zei ze na race. ‘Winnen kost meer energie dan verliezen.’ Neem alleen al de eindeloze gang langs cameraploegen en verslaggevers – het kostte haar na de winst op de 5.000 meter zo’n twee uur. Van opwinding had ze ’s nachts nauwelijks kunnen slapen. Haar rekensom voor deze avond: 90 procent kans op winst, 5 procent op verlies.

En of winnen bakken aan energie kost. Na 29.55 minuten zijgt ze ineen na de finish, waar ze met misschien wel de grootste passen, in elk geval de belangrijkste in haar loopbaan, naar toe is gesneld. Ze kan op het tartan geen rust vinden, ze gebaart dat ze water wil, of wat dan ook. Ze probeert tevergeefs op te staan. Het wordt kruipen. Weer wenkt ze. Help me! Dan snelt iemand toe met een flesje. Een ander verschijnt met een rolstoel. Minutenlang ligt ze op haar rug, het is alsof haar kronkelende benen geen deel meer uitmaken van de rest van het lichaam.

Goud

Maar het is goud, goud na het goud op de 5.000 meter en het brons op de 1.500. Geen trilogie in het hoogst denkbare van de atletiek, maar nauwelijks minder mooi. Zo’n score op de middellange en lange afstand is nooit eerder vertoond op de Spelen. In 2008 kwam de Ethiopische Tirunesh Dibaba in Peking in de buurt, met ook twee keer goud op de 5.000 en 10.000. De BBC doopt Hassan kort na de race the greatest ever.

Om tien voor negen Japanse tijd gaat de Nederlandse vlag omhoog en staat Hassan, in 2008 naar Nederland gekomen als minderjarige asielzoeker, te snikken tijdens het Wilhelmus, de wilde krullen bevrijd van de elastiekjes uit de race. De ontspanning is al weer terug, ze legt troostend haar arm om haar aangeslagen voormalige landgenoot Letensenbet Gidey uit Ethiopië, de wereldrecordhouder, die als derde over de streep is gekomen.

De imposante passen, de verschroeiende versnelling in de laatste 80 meter, zijn nodig om die tegenstander eerst af te schudden en vervolgens afstand te nemen van Kalkidan Gezahegne uit Bahrein. Ronde na ronde probeert Gidey Hassan vanaf de tweede kilometer te slopen, het veld geleidelijk uit elkaar trekkend en gaandeweg alsmaar deelnemers lappend. Maar de Nederlandse geeft geen krimp. Bijblijven is het devies, bijblijven. Volgen. En dan haar sterkste wapen in stelling brengen. Ze blijft Gezahegne een krappe seconde voor, Gidey geeft ruim vijf seconden toe.

Veelbelovend talent

Thuis in Boekel kijkt voormalige langeafstandloper Jos Hermens toe, de directeur van het managementbureau Global Sports Communication, dat Hassan in de portefeuille heeft. Voor het eerst sinds München, 1972, ontbreekt hij op de olympische zomerspelen. Hermens kreeg in 2011 een telefoontje uit Eindhoven dat daar een veelbelovend talent liep, onder begeleiding van de Ethiopische oud-atleet Aiduna Aitnafa.

Hij is eens gaan kijken. ‘Ze had een vreemde loopstijl. Haar ene been was veel zwakker dan het andere. Dat compenseerde ze door met een arm te zwaaien. Die ging bijna de lucht in. Dat leidde tot veel te veel torsie. Er is hard aan gewerkt om dat eruit te krijgen.’ Maar dat ze vervolgens zou uitgroeien tot de beste atleet ter wereld, had hij niet kunnen bevroeden. Hij denkt nu dat ze het in Parijs nog eens op drie afstanden gaat proberen. ‘Het is daar koeler, misschien kan ze nog invloed uitoefenen op het programma, zodat het beter te combineren is. Ik denk ook dat ze in de toekomst marathons gaat winnen.’

Het lijkt er in Tokio maar even op dat Hassan haar geliefde tactiek kan volgen. Achterin het veld hangen. Het overzicht bewaren. Uit het gedrang blijven. Maar al na twee ronden ziet ze zich genoodzaakt op te schuiven als drie Kenianen en Gidey zich aan het front melden. Die zijn niet van plan haar in de kaart te spelen. Ze houdt zich enige tijd op rond de zevende plek, maar al snel dunt de groep onder het hoge tempo uit. Op 8.000 meter zijn er vier over. Hellen Obiri uit Kenia past als eerste. Even lijkt ook Gezahegne een gat te laten vallen, maar dan zijn ze tot aan de laatste 80 meter als magneten aan elkaar geklonken. Totdat Hassan haar reuzepassen gaat maken.

null Beeld ANP
Beeld ANP

Haar manager, Sander Ogink, vertelde nog voor de race dat Hassan alleen maar professioneler is geworden. ‘Toen ze nog trainde onder Honoré Hoedt, de vroegere bondscoach, kon hij haar wel eens twee weken lang niet bereiken als ze had verloren. Ze is dan nog steeds boos, hoor, maar nu zegt ze: oké, wat kunnen we er aan doen om dit te voorkomen? Het meisje dat zichzelf volkomen zinloos strafte, bestaat niet meer.’

Maar iets van zelfkastijding heeft het toch wel, de uitputting en het bijna hulpeloze gespartel op de baan van het stadion. Maar inderdaad, zinloos is het niet als je vanaf nu als the greatest door het leven mag gaan.

Meer over