Showproces

'Het is uw dag, of u het nu wilt of niet', zei Jeroen Pauw vrijdag tegen Keith Bakker. Tot voor kort werd de ex-verslaafde en televisietherapeut Bakker op tv getutoyeerd. Nu niet meer: hij zat in het beklaagdenbankje, in een roze vest. Volgens De Telegraaf en RTL Boulevard had hij zich in zijn kliniek schuldig gemaakt aan seksueel misbruik van minstens twee vrouwen.


Die kwamen onherkenbaar aan het woord in Boulevard. Bakker had hen bij hem thuis laten slapen. Hij had aan hen gezeten en op tv was porno voorbijgekomen. De grofste beschuldiging kwam van verslaggever John van den Heuvel zelf, die sprak over 'handelingen die als verkrachting kunnen worden gekenmerkt.'


Een duidelijk geval van mediamoord met voorbedachten rade.


Van den Heuvel zei 'vanaf april' met de zaak bezig te zijn geweest. Zeven maanden later en exact vier dagen vóór een nieuwe reeks Family Matters volgde de 'onthulling'. Op vrijdag een opwarmertje voor de zaterdagkrant, 's avonds het 'heftige verhaal' uitrollen in RTL Boulevard. Met suggestieve oude interviewfragmentjes met Bakker: 'Ik kan heel mooie dingen opbouwen, maar af en toe heb ik wel de neiging er een granaat in te gooien. Helaas heb ik dat nog wel eens.' Missie geslaagd: binnen een paar uur al had de NCRV de nieuwe reeks geschrapt.


De hypocrisie. 'Wordt hier niet iemand veroordeeld zonder bewijs?', vroeg Albert Verlinde op bezorgde toon. Alsof hij niet zojuist zelf de guillotine had neergelaten. John van den Heuvel begon een zin met: 'Ik wil Bakker hier niet in het beklaagdenbankje zetten, maar¿'


Het meest verontrustende vond ik een citaat van een ex-medewerker: 'Het hoorde bij de behandeling dat hij hun held werd.' Dat was precies wat ik zo tegen had op Family Matters. Net als bij de meeste helpprogramma's op tv draait het vooral om de heiligenstatus van de presentatoren en hun omroep - best mogelijk dat een ex-junk zich dan al snel messias waant. Maar ook bij anderen past wantrouwen. Een familievete wegeten met EO's Bert van Leeuwen, de burenruzie redden met Natasja Froger, gezinnetjes redden met John Williams: in het beste geval hebben ze oprechte bedoelingen, maar meer dan weldoener zijn ze tv-maker. Producenten aan de lopende band van de kijkcijferindustrie.


Bakker wilde in Boulevard niet reageren. In Pauw & Witteman bekende de verdachte. Ja, collega's hadden hem gewaarschuwd. Ja, hij was grenzen overgegaan. 'Maar geen seksuele.'


In de onderhandelingen met de hongerige honden van de media had Bakker er twee tevreden getuigen uit weten te slepen die hun kind volledig aan hem hadden toevertrouwd. Een zinloos wanhoopsoffensiefje - misschien viel Bakker niet op hun kinderen?


De grootste fout die je als kijker kunt begaan, is je jurylid te wanen en je te buigen over de schuldvraag. Feiten zijn er niet, er is enkel beeld en projectie. Het getekende hoofd van een ex-verslaafde, de afstandelijke blikken van tafelgenoten Alexander Pechtold, Frits Wester en Guido Weijers. Met rechtvaardigheid heeft dat niets te maken. Dit was een showproces. Waarin Bakker met recht kon zeggen: 'Ik ben al veroordeeld.' Zonder wettig en overtuigend bewijs wantrouw ik de beklaagde vooralsnog evenzeer als zijn rechters. In een tv-tribunaal is iedereen verdacht.


Meer over