Sfeervol sterven

De zomer geldt in de gamesbranche als een rustige periode. Toch verschijnen er titels die rechtgeaarde fans niet kunnen negeren. Zoals The Last of Us en Pikmin 3.

Het is 2033 en de mensheid is ten prooi gevallen aan een ontspoorde schimmel, die zijn slachtoffers transformeert in zombie-achtige wezens. Een handvol overlevenden vliegt elkaar in de haren, om proviand, om wapens en om een 14-jarig meisje dat de sleutel lijkt te hebben voor de redding van de wereld.

Klinkt dat bekend? Naar I Am Legend? 28 Weeks Later? World War Z? Geen recente postapocalyptische Hollywood-film of er zijn elementen van terug te vinden in The Last of Us, een computerspel voor de PlayStation 3 voor 18 jaar en ouder. Zoals deze titel ook veel gemeen heeft met 1.001 andere games uit het griezel-overlevingsgenre.

Niettemin: The Last of Us steekt ze allemaal naar de kroon.

Zijn de meeste zombiespellen niet meer dan eindeloze schiet- en hakpartijen met een plot dat op een rijstkorrel past, The Last of Us stelt emoties boven adrenaline en vertelt het bloedstollende verhaal van de overlevingstocht van Joel, een ruwe bolster, blanke pit, en de jonge, onbevangen Ellie, over wie hij zich ontfermt.

Hoewel we voornamelijk als Joel spelen, is Ellie de ster van The Last of Us. Ze komt tot leven in de stille scènes, als er even geen geïnfecteerden zijn die het koppel belagen. Opeens begint ze in een verlaten huis met darts te gooien of springt op tafel voor een dansje.

We zien een echte tiener, niet alleen een nuttige hulp in gevechten waar Joel het onderspit dreigt te delven.

Een tweede belangrijke bijrol is weggelegd voor de schimmelslachtoffers, vooral de variaties die later in het verhaal opduiken. Zoals de clickers die het huiveringwekkende geluid van een klakkende tong als een soort sonar gebruiken om de locatie van hun prooi te achterhalen.

Sfeer en tempo van de game zijn perfect - wat wel te verwachten viel van Naughty Dog, de Britse studio die ook de briljante Uncharted-reeks maakte. The Last of Us is vermoedelijk een van de laatste en grootste Sony-producties voor de PlayStation 3, die eind dit jaar plaats moet maken voor zijn opvolger. Het is dé reden om nog snel de verouderde spelcomputer in huis te halen.

Op de juiste - of de verkeerde - wijze beschreven zou je ook Pikmin 3 (voor de Wii U, voor alle leeftijden) tot hetzelfde genre als The Last of Us kunnen rekenen. Drie astronauten met een beperkte voorraad zuurstof crashen op een vreemde planeet, waar mysterieuze creaturen 's nachts de lokale bevolking decimeren, tenzij die op tijd een schuilplek opzoekt. De astronauten moeten in dit vijandige milieu hun ruimteschip herbouwen om huiswaarts te kunnen keren.

Maar als Pikmin 3 op Aliens lijkt, dan is het de versie in zuurstokkleuren en met de aaibaarste bijrollen uit het zoete universum van Nintendo. De Pikmin zijn onbaatzuchtige schepseltjes die zich met gevaar voor eigen leven door de astronauten naar gevaarlijke vijanden en hindernissen laten dirigeren. Elke Pikmin heeft zijn specifieke eigenschap: de rode bijvoorbeeld zijn immuun voor vuur, de roze soort kan vliegende vijanden vellen.

Het is zaak om drie gestrande ruimtevaarders zo snel mogelijk bij elkaar te brengen, omdat je ze als speler alle drie nodig hebt om puzzels en raadsels op te lossen, of om twee uitdagingen gelijktijdig aan te pakken.

Nergens worden de beproevingen te zwaar voor de jonge doelgroep. Die zal misschien wel schrikken van het geweeklaag van stervende Pikmin. Net als in The Last of Us is het niet moeilijk om een emotionele band te krijgen met wezentjes van bits en bytes.

Pikmin 3 is een lesje in strategie, timemanagement en voorraadbeheer, verpakt in snoeppapier voor de jongere gamertjes, maar eigenlijk voor iedereen ouder dan 3 jaar met het hart op de juiste plek. Telt The Last of Us één Ellie, Pikmin 3 bevat er honderden.

undefined

Meer over