Weblog

Sex sells - maar nog niet echt in videogames

In veel games jagen mensen elkaar in grote aantallen over de kling, maar van de fysieke liefde zien we zelden wat. Games en seks lijken nog niet echt goed samen te gaan. Maar daar komt langzaam verandering in.

'Catherine' (Deep Silver, 2012) is een van de spaarzame voorbeelden die laten zien dat games op het gebied van seksualiteit ook meer diepgang kunnen hebben dan alleen grote borsten. Beeld
'Catherine' (Deep Silver, 2012) is een van de spaarzame voorbeelden die laten zien dat games op het gebied van seksualiteit ook meer diepgang kunnen hebben dan alleen grote borsten.

In bijna elke goede film en in elk goed boek zit wel een vrij- of seksscène. Soms heel subtiel, soms tegen de harde porno aan, maar voor de fysieke liefde is eigenlijk altijd wel even tijd ingeruimd. Hoe anders is dat bij videogames. Bijna nooit wordt de actie daar onderbroken door een liefdesscène. Niet alle gamers zullen daar misschien ook op zitten te wachten. Maar toch: naast al dat geweld mag die ándere vorm van volwassen entertainment ook best eens wat meer belicht worden.

Uitpuilende boezem
Seksualiteit in games is over het algemeen altijd behoorlijk oppervlakkig gebleven, vooral in de westerse industrie. Veel verder dan een uitpuilende boezem bij het vrouwelijke (hoofd-)personage gaat het in de meeste gevallen niet. En zelfs daar lijkt voorzichtig een kentering in te komen. De bekendste borsten uit de gameswereld, die van Lara Croft uit de Tomb Raider-serie, werden de afgelopen jaren al een maatje kleiner gemaakt om ook vrouwelijke gamers aan te spreken.

Actrice Christina Hendricks, onder meer bekend als de secretaresse uit 'Mad Men', moest zelfs lijdzaam toezien hoe de ontwikkelaars haar virtuele voorgevel in de racegame Need for Speed: The Run een kleinere cupmaat toebedeelden.

Op zich is dat niet zo vreemd: uit meerdere onderzoeken is gebleken dat de gemiddelde gamer 37 jaar oud is. Een puber is gemakkelijker met slechts een grote boezem te lokken dan een 30 plusser. Laatstgenoemde wil doorgaans ook op andere gebieden wel wat meer diepgang. Op seksueel gebied gebeurt dat dus weinig.

Bewegingsgevoelige besturing
Toegegeven: fijngevoelige seks is moeilijk naar gameplay te vertalen (hoewel de bewegingsgevoelige besturingen van Wii en Kinect tegenwoordig uitkomst zouden kunnen bieden). Het zal dus vooral in een verhaal moeten worden ingepast. Als dat in films en boeken kan, waarom in games dan niet?

Dat is deels te verklaren door een soort preutsheid. Bij het grote publiek hebben videogames nog steeds het imago toch vooral vermaak voor kinderen te zijn. Daar past dus geen seksualiteit bij. Maar zelfs als erkend wordt dat de meeste spellen toch voor volwassenen bedoeld zijn, wordt er vaak moeilijk over het thema gedaan.

De afgelopen jaren hebben westerse spellenmakers meerdere malen geprobeerd om het thema seks in hun verhaallijnen te verwerken, maar dikwijls leverde dat kritiek op. Een van de bekendste voorbeelden is dat van de game Mass Effect. In een subplot kan de speler - ongeacht zijn of haar sekse - daarin een relatie aanknopen met een bemanningslid of een buitenaards wezen. De conservatieve Amerikaanse zender Fox zag in de game meteen een Sodom en Gomorra waarin lust de boventoon voert. Na het zien van beelden van de game, trok de zender de kritiek weer in.

Leeftijdskwalificatie
Incidenten als deze hebben hun weerslag op de instanties die alle games in de VS en Europa een leeftijdkwalificatie moeten geven. En die instanties worden weer angstvallig in de gaten gehouden door de spelontwikkelaars. Vooral in de VS kan het predikaat 'alleen voor volwassenen' enorm veel omzetverlies betekenen, omdat grote winkelketens als WalMart de spellen dan niet in de schappen leggen.

Dat het ook anders kan, bewijst de Japanse spellenmarkt. Daar is men - naar westerse maatstaven - vaak te ver naar de andere kant doorgeschoten. Games waarin de speler moet proberen om de rokjes van geanimeerde schoolmeisjes zo ver mogelijk omhoog te krijgen zijn daar bijvoorbeeld geen zeldzaamheid.

Catherine
Maar het kan in Japan ook subtieler. Zo vond de game Catherine, een game in anime-stijl met overspel als thema, onlangs zijn weg naar de westerse markt. En werd daar goed ontvangen. De gameplay behelst voor een groot deel het schuiven met blokken, maar het seksuele thema blijft toch de overhand houden. En dat is een stap in de goede
richting.

Deze week bleek verder dat de Amerikaanse gamesontwerper Al Lowe werkt aan één van een van de grootste games-iconen uit de jaren tachtig van de vorige eeuw: Leisure Suit Larry. Dat is een 40-jarige man die probeert voor het eerst in zijn leven seks te hebben. In de jaren tachtig werd angst voor slechte publiciteit geen reclame voor het spel gemaakt, maar tegenwoordig is die heimelijkheid niet meer nodig. En dat is winst.

Ook op het gebied van seksualiteit worden games langzaam volwassen.

Meer over