Sensueel met doorkijkjes

Perfect vormgegeven voorstelling in oude machinefabriek.

Tussen speeches, een banket van haring en makreel en de wereld van Conny Janssen Danst, krijsen de meeuwen. Ze cirkelen boven De Machinefabriek in Vlissingen, stad aan zee, en 'spoelen' de politiek gevoelige woorden, die eerder tijdens de formele start van het tiende Zeeland Nazomerfestival zijn gesproken, weer weg.

Demissionair staatssecretaris van Cultuur Halbe Zijlstra was blij nu eens goede sier te kunnen maken door een nog wél gesubsidieerd festival te openen. Festivaldirecteur Henk Schoute was uiteraard ook blij, maar bekritiseerde zijn broodheer indirect door lovend te spreken over zijn ondernemende en creatieve collegafestivals die het niet hebben gered.

Maar vrij vliegen de meeuwen, en vrij dansen de tien unieke dansers in How long is now, de productie die choreograaf Conny Janssen speciaal maakte voor de fabriek waar scheepsbouwer Damen Schelde voorheen zijn machines maakte. Dit cultureel erfgoed wordt nu voor het eerst als podium gebruikt. Hopelijk heeft het hiermee zijn nieuwe bestemming gevonden, want het gebouw is magnifiek: breed en diep, met veel katrollen, luchtpijpen, daglicht en doorkijkjes naar diverse galerijen achter glas. Janssen werkt graag in industriële gebouwen, kerken en parkeergarages. Met haar choreografie trekt ze De Machinefabriek als het ware een andere jas aan. Een jas die perfect zit, maar de drager tegelijkertijd totaal verandert.

How long is now is een poëtische wereld, waarin ontmoetingen zomaar gebeuren en zomaar verdwijnen, waar dat wat is het volgende moment alweer was. Mede dankzij de soms sprookjesachtige livemuziek van rockband Alamo Race Track en de dynamische belichting die de verschillende dimensies van de ruimte benadrukt, is de sfeer ongrijpbaar en vervreemdend, mijlenver verwijderd van de no-nonsense van roest en baksteen.

Heel in de verte, achter een raam, staat een man voor een televisietje onbezorgd te dansen. Swingend, sexy en showy. Hij wordt als vreemd wezen begluurd door mannen in pakken en vrouwen in mantels die de immense hal langzaam zijn binnengelopen, hun gezichten van ons afgedraaid en verborgen onder mutsen, achter sluiers, in kappen. Het is een mysterieuze groep, die een gesloten gemeenschap vormt. Wat daarna volgt, is even fascinerend en dramaturgisch glashelder. De man voegt zich bij hen en sleept hen mee een andere werkelijkheid in. Eerst nog en masse, in mooie gelijke formaties met snelle dribbels, sensuele voetvegen en korte tikjes van de hakken die vagelijk herinneren aan salsa, tango, wals en flamenco. Maar dan gaat de groep los.

Het verhaal dat ontstaat, is ook typisch Conny Janssen. Het gaat over mensen die als groep opereren, over mensen die buiten de groep vallen, over mensen die hun wederhelft vinden, en weer laten gaan. Al deze individuen - geen danser, jurk of schoen is gelijk - veroveren samen de ruimte. Als vurige cowboys, in gepassioneerde duetten of dapper springend in hun eentje. De bewegingstaal is inventief en organisch. De logica van het geheel fragmentarisch als in een droom, als de vluchtigheid van alledag.

How long is now? Geen idee. Maar je zult zeker de vrouw onthouden die lichtjes van rug naar rug stapt, alsof haar op de grond liggende collega's stenen in een stromende rivier zijn.

Locatieproducties zijn de krenten in de pap van Zeeland Nazomerfestival. Thibaud Delpeut zet de Vest van Veere naar zijn hand met Medea en Alex Mallems brengt op het Middelburgse Zep-terrein de Zeeuwse voetbalgeschiedenis tot leven in Zeeuwen van Oranje. De finale vindt plaats in Sas van Gent, in het Industrieel Museum Zeeland. Daar koppelen Peter Vermeersch en Josse De Pauw in Boot & Berg de teloorgang van de Titanic aan die van de ijsbergen.

undefined

Meer over