Sensueel een vuil bord schoonvegen

Het wonderbaarlijkste shot in Unfaithful, de film waarmee regisseur Adrien Lyne na Fatal Attraction en Indecent Proposal opnieuw zijn visie op overspel geeft, laat de afwas zien....

De door Diane Lane gespeelde huisvrouw Connie Sumner heeft overdag een flirtend gesprek gehad met een jonge Fransman (Olivier Martinez). 's Avonds, na het diner met haar echtgenoot (Richard Gere) en zoontje, spoelt ze het servies af, en de camera beweegt langzaam naar het zeepsop. Haar hand streelt sensueel een van de vuile borden schoon.

Waarschijnlijk is het een gevolg van Lyne's achtergrond als reclamefilmer: hij kan alles er schitterend uit laten zien. Eerder was de ontmoeting van Lane en haar toekomstige minnaar ook al een hoogstandje. In de straten van New York woedde een storm die kranten en plastic tasjes rond deed vliegen, en Lane's dunne jurk hoog op liet waaien, of aan haar lichaam vastplakte. De wind was zo hard dat ze niet meer in staat was zich staande te houden, en ze werd rechtstreeks in de armen van een mediterrane voorbijganger geblazen.

Het zijn de voorbereidingen op wat natuurlijk Lyne's echte specialiteit is: gestileerde, vaak schaamteloos kitscherige soft porno. Het trappenhuis, het toilet van een café, tussen de stapels boeken: overal wordt de liefde op atletische wijze bedreven, en overal zijn de lichamen even fotogeniek.

Voor wie Lyne's eerdere films kent, of meer algemeen de moeizame houding van Hollywoodstudio's tegenover ontrouw, begrijpt dat zo'n relatie niet mag voortduren. En inderdaad: geruchten, een privé-detective, en een confrontatie tussen Martinez en Gere maken van Unfaithful tenslotte ook een misdaadfilm.

Het ligt voor de hand Lyne van hypocrisie te beschuldigen omdat hij de seks eerst zo verleidelijk mogelijk maakt, om vervolgens als een echte zedenpreker de straf op de zonde te laten volgen. Maar lust en moraal vormen ook elkaars complement.

Juist doordat de verhouding geheim en verboden is, wordt de seks spannend. En juist omdat het zo duidelijk is dat het overspel zware gevolgen moet hebben, krijgt de affaire een extra betekenis.

De keuze tussen passie en gezin, waarvoor Lane staat in deze remake van Claude Chabrols La femme infidèle, wordt samengevat in de twee mannen.

Haar minnaar handelt in ouderwetse romans, kan er ook uit reciteren, lijkt weggelopen uit een advertentie in een glossy en heeft ook nog eens een zwaar buitenlands accent.

Haar man is daarentegen de ideale huisvader; geen kans laat hij voorbijgaan om zich over zijn zoon te bekommeren.

Blijven Gere en Martinez daarmee te schematisch om boeiend te kunnen zijn, de karakterisering van Lane's personage maakt alles goed. De erotiek is bedoeld als de hoofdmoot van Unfaithful, maar zij zorgt ervoor dat het details voor en na de seks zijn die in de herinnering blijven.

Kleine leugentjes, een tekeningetje op haar dijbeen dat voor haar man verborgen moet blijven, of de abrupte manier waarmee ze van de moederrol op die van geliefde overstapt. Diane Lane zet elke scène naar haar hand, ook al lijkt het soms of Lyne haar alleen maar uit de kleren wilde laten gaan.

Meer over