Seniorenliefde

De ondertitel vertelt eigenlijk al het hele verhaal: ‘Seks (je doet wat je kan), drugs (vooral tegen de cholesterol), en rock ‘n’ roll (musette is meer mijn stijl)’....

Joost Pollmann

Émile is een iel oudje met een aandoenlijk gezicht die zich verplaatst in een rood autootje van het type Max. 45 en dol is op hengelen. Voorntjes vangen doet hij samen met Edmond, een mollige zestiger die nog druk in de weer is met ‘de vrouwtjes’ en pornofoto’s naschildert. Net als hij als de laatste hand legt aan een van zijn naakten, bezwijkt hij.

Natuurlijk is op de begrafenis één van zijn dames aanwezig en Émile Garreau komt met haar in gesprek. Erotiek is weliswaar iets dat hij lang geleden achter zich gelaten meende te hebben – op het nachtkastje prijkt een foto van zijn overleden vrouw – maar als hij bij de dame in kwestie thee gaat drinken heeft hij opeens een visioen van hoe ze er bloot uit zou zien.

Op dat moment begint zijn tweede jeugd, want nu de seks in zijn bewustzijn is teruggekeerd, komt hij er niet meer vanaf. Tekenaar Rabaté valt echter niet in de valkuil van de Hollywood-romantiek en laat zijn oudje eerst nog in een crisis belanden die wordt veroorzaakt door schuldgevoel jegens zijn overleden vrouw. ‘Ik kom eraan, schatje, ik kom naar je toe*’

Kennelijk is hij van plan om haar in het hiernamaals op te gaan zoeken, maar eerst onderneemt hij een afscheidsreis naar het boerderijtje waar hij is opgegroeid. Hier blijken hippies te wonen die hun dagen vullen met joints roken en de liefde bedrijven en ook Émile komt – tot zijn schrik – aan z’n trekken. Door die onverwachte vrijpartij is hij zijn morbide plan abrupt vergeten en fluitend rijdt hij terug naar huis, totdat een mintgroene Citroën zijn rode autootje ramt. Wat er daarna gebeurt, verklappen we niet.

Pascal Rabaté brak eind jaren negentig door met zijn vierdelige boek Ibicus naar een roman van Alexis Tolstoi (1847-1875) en hoorde meteen bij de groten van het Franse beeldverhaal. Net als zijn collega’s Larcenet en De Crecy gebruikt hij zijn tekentalent om de psychologie van zijn personages geloofwaardig en genuanceerd uit te beelden. Des te interessanter wanneer hij een verhaal durft te vertellen over zoiets precairs als ‘bejaardenseks’ en seniorenverliefdheid. In een tijd van vergrijzing is het misschien ook niet meer dan normaal om voor een dergelijke thematiek te kiezen. Alexander Payne maakte in 2002 zijn film About Schmidt, waarin de gepensioneerde Jack Nicholson een radicaal besluit neemt en naar de bruiloft van zijn dochter rijdt. Het kan bijna niet anders of Rabaté heeft die film ook gezien. Joost Pollmann

Meer over