Schultz opgelucht dat ze weer terug gaat naar de States Zo'n competitietje geeft toch een hoop gezeur

Brenda Schultz lacht het leven toe, maar het leven lacht niet altijd terug. Is ze eindelijk weer eens in Nederland om gezellig een paar potjes te tennissen in de competitie, maakt iedereen het haar lastig....

Van onze verslaggever

Coen Vemer

ZANDVOORT

Het had haar zo'n aardig intermezzo geleken, daar in Zandvoort. Een paar weken weg van het stresserige circuit. Leuke club, leuke omgeving. Haar trainer, Glenn Schaap, speelde er ook, samen met Paul Dogger en Vincent van Gelderen. Drie onwijs leuke jongens. En Monique Kiene was toch ook een leuke meid.

'Doggertje', al jaren een goede vriend, had het haar in december vorig jaar in Amsterdam gevraagd. 'Bren, meid, doe het nou.' Ze hadden gelijk de agenda's erbij gepakt en ja, ze had wel een gaatje. Maar toen had ze nog geen vriend, weet je, en die mist ze nu toch wel.

Ze moet bekennen dat het haar allemaal een beetje is tegengevallen. Eigenlijk had ze op een vakantie gerekend. Maar ze had moeten knokken voor elk punt, anders kon ze het vergeten. Ze is wel weer even wakker geschud. Ze mag dan op papier nummer 24 van de wereld zijn en veruit de hoogst geklasseerde deelneemster, in de praktijk stelde dat weinig voor.

Drie van de zeven wedstrijden verloor ze (van Yvette Basting, Ruxandra Dragomir en Nicole Muns-Jagerman) en ze kon lang niet datgene brengen waarvan ze in Zandvoort hadden gedroomd. Neem nou zo'n partij als die van zondagmiddag tegen Heleen van den Berg van Popeye Gold Star. Dat meisje staat niet eens op de wereldranglijst, maar toch was het bepaald geen walk over. Die groeide gewoon boven zichzelf uit. 'Wat ik heb tegen Sanchez, heeft Heleen tegen mij.'

In alle wedstrijden kostte het haar de nodige moeite de concentratie te bewaren. Jongens, wat heeft ze veel punten laten liggen. Tegen Basting stond ze met 6-4, 4-1 voor. Hoe ze dat nog kon verliezen, Joost mag het weten.

Er gebeurt ook van alles rond de banen. Zo had ze zondag last van een meisje dat op de baan naast haar speelde, Martine Bunschoten. Een aardig kind, hoor, daar niet van, maar zoals zij liep te kreunen, dat was toch gewoon niet normaal meer. In het internationale circuit zouden ze daar een waarschuwing voor geven. Dat kon toch wel wat zachter?

In feite is het helemaal niks voor haar om in Nederland te spelen. Ze verstaat er alle opmerkingen die de toeschouwers maken en dat leidt haar af. Het is zo negatief wat ze hier zeggen. Heel kleinzielig en het slaat nergens op. Zo van: 'Wat komt ze hier doen, ze heeft toch helemaal geen tegenstand?' Terwijl ze nota bene speelt om de mensen in Zandvoort te plezieren.

Om het geld was het haar zeker niet te doen. Zoveel is het trouwens niet. Het prijzengeld van de eerste ronde op de US Open plus een bonus. Twintigduizend gulden ongeveer, daar doet ze helemaal niet moeilijk over. Ze mocht het eigenlijk niet verklappen, maar ach, het was toch haar laatste dag in Zandvoort. Wat kon het schelen?

Ze dacht altijd dat ze thuis was in Nederland, maar dat is niet meer zo. Ze is helemaal veramerikaanst. Volgend jaar komt ze ook niet meer terug voor de competitie. Dan gaat ze in de zomer team-tennis spelen in Amerika. Voor een hoop meer geld en met een hoop meer lol. Als je daar slecht speelt, kunnen ze je gewoon wisselen tijdens een wedstrijd en er is altijd veel muziek bij. Dat lijkt haar helemaal kicken.

In eigen land voelt ze zich behoorlijk miskend. Ze hebben het hier steeds maar over haar wisselvalligheid. Toevallig heeft ze dit seizoen maar twee keer in de eerste ronde verloren. Daar stonden goede prestaties in Berlijn, Key Biscayne, Taranto en Oklahoma tegenover.

Wimbledon was wat minder, ja. Daar heeft ze een paar dingen fout gedaan. Haar vriend laten overkomen bijvoorbeeld, nadat ze in de eerste ronde van Mesjki had gewonnen. Daar heeft ze ook van geleerd. Hoe vaak heeft ze nou een vriend?

Hij zit nu in haar appartement in Delray Beach, Florida, te wachten tot ze weer naar huis komt. 'Dat doet-ie goed, hè?' Hij had zelf ook wel een woning, maar daar moest hij duizend dollar per maand voor betalen. 'Ga jij maar lekker bij mij zitten, dan kun je mij voor dat geld bellen', heeft ze toen gezegd.

Ze is er nog steeds van overtuigd dat ze in november de Masters in New York haalt, het toernooi waarvoor de beste zestien speelsters van het seizoen worden geïnviteerd. Per slot van rekening staat ze elfde op de lijst. Een paar ronden winnen op de US Open en het kan haast niet meer fout lopen. Over twee weken is het zover. De nationale competitie was een perfecte voorbereiding op dat toernooi. Toch?

Meer over