Schuldig

VANMORGEN toevallig een heer gezien, die een goudkleurige sleutelhanger tevoorschijn haalde om zijn zwarte herenrijwiel bij het station van Utrecht te stallen?...

Die heer was ik en die sleutelhanger is een cadeautje van de firma Loto. Gisteren gekregen bij de wielerkoers Dwars door België.

Loto had van zijn geste waarschijnlijk graag iets teruggezien in de krant, maar onbekend moet nog maar even onbemind blijven. Als Loto denkt met een sleutelhangertje Nederland te veroveren, dan zijn ze op de Wibautstraat in Amsterdam mooi aan het verkeerde adres.

Jean-Claude Ganga, Augustin Carlos Arroyo, Sergio Santander Fantini, Zein El Abdin Abdel Gadir, Lamine Keita en Paul Wallwork zijn uit de olympische familie geknikkerd. Ze mochten vorige week woensdag twintig minuten lang uitleggen waarom ze tienduizenden guldens hadden geïncasseerd. Vervolgens staken hun rechtschapen broers en zusters de duim omlaag.

Mijn nog veel rechtschapener collega's hebben na afloop van dat IOC-congres parmantige commentaren geschreven. Het gezonde lichaam moet weer snel een gezonde geest krijgen, het credo fair play dient ook voor bestuurders te gelden, maar vooralsnog is het te vroeg om W-A weer de ringen in te sturen. Dat soort preken zou in eigen parochie ook best klinken.

Die heer uit Utrecht heeft in zijn carrière heus wel wat meer bij elkaar gescharreld dan dat lullige sleutelhangertje: een groen-blauwe paraplu om zich droog te houden en een blauw jack om zich warm te houden. Thuis staat er een fles Châteauneuf-du-Pape klaar om het gezellig te maken en in de box ligt de blauw-wit-rode speelgoedhaan Footix om het gezellig te houden.

Respectievelijk gekregen bij een Top-12 toernooi in Charleroi (tafeltennis), Parijs-Roubaix (wielrennen), de Dauphiné Libéré (wielrennen) en het WK voetbal in Parijs.

Ik ben niet opgegroeid in een Derde-Wereldland, waar de ene dienst de andere waard is. Mijn salaris is ruim voldoende om zelf een knappe paraplu of een lekker jack te kunnen kopen en mocht ik ooit bezwijken voor een kratje Châteauneuf-du-Pape zou mijn portemonnee dat een paar maanden later al vergeten zijn. Maar als er op een of ander sportevenement iets gratis wordt uitgereikt, steek ik mijn hand uit.

En dan kan ik wel wijzen naar collega's die elkaar bijna onder de voet lopen als er iets te halen valt. En ik kan smalen om collega's die me vragen een fictief bonnetje voor hun declaratie te tekenen. Maar toch.

De stukjes die ik schrijf, zijn oneindig veel minder waard dan de stem van een IOC-lid en in dat perspectief ben ik minstens zo schuldig als Jean-Claude Ganga, Augustin Carlos Arroyo, Sergio Santander Fantini, Zein El Abdin Abdel Gadir en Paul Wallwork.

Dat moest een keertje gezegd worden. (Maar zullen we het wel onder ons houden?)

Meer over