Schulden

DAT ik niet graag over onze middelste dochter Jessie praat komt door schaamte. Niet dat ze in de gevangenis zit, hoor!...

Ze noemen hun zaak de Textielerij. Jessie meent dat haar strijkplank net zo goed een Desktop kan heten, dus werkt zij aan de Desktop. Nee, geen publishing, 't is gevarieerder, snap je? Zoals het aan hen vreet dat ze in andermans vuile onderbroeken moeten wroeten, zo tuk zijn ze op compensatie. Je hoeft maar Koele Snit tegen Jessie te zeggen of ze heeft een nieuw zitmeubel besteld. Cees bezwijkt voor Subtiele Belijning en samen gaan ze plat voor Tijdloos. Maar heb je net sisal op de vloer, komt het Designkleed in de mode. Denk je Messing, is het weer Beuken.

Eens in de maand komen ze bij ons eten, hetgeen ze ervaren als een verplicht bezoek aan een zwaar verouderd restaurant. De inrichting is al even belachelijk als Flip, de kelner die Cees hardnekkig met Kees blijft aanspreken. De dienster is kwekkerig en de service ronduit beroerd. Je kunt er ook geen geld lenen, al leg je nog zo dringend uit dat je huis schreeuwt om een gecomputeriseerde vrieskist.

Een beetje hulp met hun fors groeiende schulden, meer willen we niet bieden. Maar zolang ze van hun tijdgeest absoluut niet mogen praten over financiële problemen, verklaren ze liever op gewichtige toon waarom ze helaas onze jassen niet kunnen stomen. Cees houdt het persoonlijke en het professionele liefst gescheiden, weet je wel? Als hij het zo trots uitlegt, zie je dat hij zich zowat een dokter waant. En wij weten niet wat wij nog zouden kunnen zeggen.

Meer over