Schrik

ONZE piepjonge, zwangere dochter Yassie zat in een jazzcafé met haar lelijke ouwe vriend Pierre, die zijn negenenvijftigste verjaardag vierde....

SELMA VROOLAND

Als ouders van een diepgeschrokken kind probeerden we te troosten. Dat was moeilijk, want Yassie wist dat we een bloedhekel aan Pierre hadden. Je kunt dan geen deal sluiten om voor honderd procent oprecht mee te leven vanwege de schok voor zo'n meissie, met een optie op een deel stiekeme opluchting. Kinderen willen, hoe oud ze ook zijn, dat je vierkant achter ze staat, en ik heb weleens gedacht dat juist die onverbiddelijke eis de kwaliteit van de omgang aantast, want iedere vorm van eerlijke kritiek is taboe. Je moet als ouder gewoon maar een beetje in de buurt blijven hangen en het met je kind eens zijn. Dat verveelt behoorlijk.

Een luchthartige benadering mag evenmin. Ook al lacht de moderne jeugd hartelijk om cabaretiers die invaliditeit, dood en armoede met de botte bijl behandelen, toch zou Flip het niet in z'n hoofd moeten halen om over Pierres heengaan iets te zeggen in de trant van: ''t Ruimt ten minste lekker op.'

Yassie is boos op het lot en zoekt een uitlaat. Ze doet alsof het onze schuld is dat Pierre, die in leeftijd weinig met ons scheelde, zo slordig leefde. Naast de gebruikelijke ongezonde gewoontes belastte hij zijn hart nog eens extra door zijn vrouw te bedriegen met jonge meisjes, en daar kunnen wij toch niets aan doen? Yassie verwijt ons onbegrip, en als ik ten einde raad aanbied dat Flip en ik misschien maar moeten stoppen met roken, zodat ze nog heel lang kwaad op ons kan zijn, stuurt ze ons woedend weg.

Toch zullen we proberen om vanaf morgen de rokertjes te laten liggen. Of misschien vanaf het weekend. Of na de begrafenis? Zorgelijk paffen we aan onze laatste overheerlijke sigaretten. We hebben het moeilijk.

Meer over