Schrijftafelheld

In z'n nieuwe boek Tegen de decadentie wijdde Paul Cliteur een opstel aan de burgemeester van Amsterdam die het naar zijn oordeel niet nauw genoeg nam met een vitaal leerstuk van onze rechtstaat, te weten de scheiding van kerk en staat....

Tot twee keer toe immers had Cohen er publiekelijk voor gepleit de integratie van 'nieuwkomers' te bevorderen via 'vrijwel het enige ankerpunt dat zij hebben wanneer zij de Nederlandse samenleving van de 21ste eeuw betreden', namelijk hun geloof.

Daar hoefde hij natuurlijk niet mee aan te komen bij een verlichte geest als Cliteur, die het sowieso niet erg op heeft met gelovigen (wat hem siert), en die helem een bloedgolf krijgt bij de gedachte aan gelovige moslims. En wie kon Cohen anders bedoeld hebben?

Kort na de verschijning van het boek kwam de VARA op het idee om de twee heren nog eens met elkaar op televisie te laten bekvechten in het programma B & W. Was Cohen een gevaar voor de rechtstaat, en hoe dacht hij zich tegen die aantijging te kunnen verdedigen?

Ik was er echt voor gaan zitten, maar helaas: binnen drie minuten was het debat al als een nachtkaars uitgegaan. Cohen gedroeg zich waardig zoals een burgemeester betaamt een beetje saai, maar met simpele en heldere argumenten. Daar lag het dus niet aan.

Het lag aan Cliteur. Die liet al bij de tweede zin grootmoedig doorschemeren dat hij de dingen in dat opstel misschien allemaal wat scherp had geformuleerd, maar ze uiteraard niet allemaal zo scherp had bedoeld. Cliteur liet zich anders gezegd kennen als een typische schrijftafelheld, en dat zijn vaak hele vriendelijke mensen, maar voor de discussie schiet je er niet mee op.

Opmerkelijk overigens: twee dagen later schreef Ayaan Hirsi Ali een Open Brief waarin ze de door Cliteur bij B & W wat weggewoven beschuldigingen nog eens door haar eigen puntenslijper haalde, en die brief stuurde ze naar Trouw, het kerkbeurtenblad van de Conservatieve Gemeente.

Rare dingen gebeuren er toch in dit multiculturele land.

Want wat lees ik nou gisteren in Het Parool?

'Paul Cliteur zal omstreden onderwerpen uit de weg gaan en minder optreden in de media. Dat doet hij na demoniserende kritiek van andere columnisten en offici instanties. Een publicatie van de AIVD over de slechte invloed van opiniemakers op moslimjongeren doet Cliteur betwijfelen of hij met omstreden meningen wel naar buiten moet blijven treden.'

En verder, na de boodschap dat hij zich vooral 'gedemoniseerd' voelt door Piet Grijs, Marcel van Dam en Thijs Wens:

'Met modder gooien is niet mijn stijl. Ik probeer te analyseren, maar dat lukt in dit land niet meer. Ik ben niet direct bedreigd, maar het klimaat is bedreigend. Ik capituleer in zekere zin wel onder druk.'

En tot slot:

'Er is een vergroving en stigmatisering gaande van mensen die een onwelgevallig standpunt innemen. Dat is bedenkelijk en gevaarlijk. Er is weinig geleerd van Pim Fortuyn. Het is even mooi geweest.'

Als je dat leest, denk je toch eerst even dat ze bij Het Parool een misplaatste grap hebben willen uithalen en waar staat dat Cliteur de toorn zou vrezen van Marcel van Dam weet je bijna zeker dat het satire moet zijn.

Of is Paul inderdaad zo ontzettend de schrijftafelhero dat hij 's zondags al bijna de straat niet meer op durft (Piet Grijs! Thijs Wens! De AIVD!) om naar Buitenhof te wandelen?

Toen ik van de schrik was bekomen, overwoog ik dat het ook nog het toppunt van ijdelheid kan zijn: als je jezelf met Pim Fortuyn durft te vergelijken, moet je het wel hoog in je bol hebben.

Maar hoe het ook zij 'minder optreden in de media'?

Dat kan hij niet menen.

Meer over