Schreeuw

De Molukken, ooit bezocht door de VOC-schepen, nu voor Nederland 'een ver van ons bed show'. Wat daar nu gebeurt, zegt de Nederlander niet zo veel....

Stille tochten in Nederland. Honderden Molukkers, moslim en christen, met hun kinderen, liepen naast elkaar, in optocht, smekend om aandacht voor de pijn daar en het verdriet hier. Ik loop de tochten, in stilte, voor onze KNIL-vaders en moeders die in de afgelopen vijftig jaar, nu voor de tweede keer het gevoel van verscheurdheid aan den lijve ondergaan. Toen ze afscheid namen van familie en hun vertrouwde eilandenrijk, en in grote stoomboten, in tropen-outfit, een onbekend land tegemoet voeren. Ik zie weer mijn moeder zitten, midden in haar houten barakkenkamertje, voor zich uit starend, met een brief uit het verre vaderland in haar schoot.

Nu hetzelfde gevoel van verscheurdheid. De onzekerheid over de familie. Machteloos en verdrietig over verhalen van doodgeschoten en verminkte familieleden.

Het Molukse volk, in de geschiedenis herhaaldelijk bespeeld door andere mogendheden en nu tegen elkaar uitgespeeld, terwijl het niet in onze aard ligt om elkaar zo naar het leven te staan. Elke gelovige moslim heeft de opdracht om plaatsen waar Gods' naam veelvuldig herdacht wordt zoals kloosters, kerken, synagogen en moskeeën, te beschermen (Koran 22:41). Moslim-Molukkers en christen-Molukkers zijn kinderen van één volk, met sterke tradities.

Ik loop de tochten, in stilte, schreeuwend om hulp voor mijn volk. Verspreid over de continenten, tussen bergen en oceanen, maar het gevoel blijft.

Wij zijn de stiefkinderen van Nederland, verscheurd in machteloosheid en in de steek gelaten door de wereld. Tot wie kunnen we ons richten? Wie hoort onze smeekbede? Lieve God, laat alstublieft de VOC-schepen de Molukken weer aandoen, maar nu met humanitaire hulp.

Meer over