Schoonheid om leeg te lepelen

Een Amsterdamse kunsthandel begint met de verkoop van schilderijen van huishoudelijke artikelen. Het Volkskrant Magazine gaat een stap verder en verklaart de huishoudelijke artikelen zelf tot kunst....

Er zijn in Nederland geen woonhuizen met niks aan de muur. Mensen worden nerveus van een paar vierkante meter niets. Maar er wordt mee geworsteld. Niet iedereen heeft er even hevig last van te bedenken wat er in hemelsnaam moet hangen. Een tv-persoonlijkheid, zag ik, had haar muren volgehangen met enorme foto's van haarzelf. Een dame waar ik wel eens kwam, had zichzelf laten schilderen in olieverf en hing zich toen ze droog was aan haar eigen muur. Dat zijn de ongecompliceerd gelukkigen, net als mannen in een garage met hun dikke kalendertieten.

Moeilijk hebben mensen het die plaatjes aan de muur willen die men moderne kunst noemt en waarmee men voor de dag komt. Heijboer, Appel, een valse Appel, Brood, een valse Brood. Schilderijen of grafiek. Men koopt zo'n werk na uitvoerig wikken en wegen of na een studie van wat vandaag de trend is. En men komt er nooit meer van af. Een olieverf of een ets zet men niet na twee weken bij het grofvuil op de stoep. Het hangt er en men doet er maar het beste aan het eeuwig mooi te blijven vinden. Mij beklemt het, kunst aan de muur, of nog erger, een ding op een sokkel. Niet het eerste uurtje, maar dat het nooit meer weg mag.

In Amsterdam steekt een onderneming de draak met de ernstige kunst. De Kunstfabriek laat prachtige olieverfschilderijen maken in China. En allicht halen kunstkenner en kunstcriticus er hun neuzen voor op. Om ze nog eens extra te pesten, heeft de Kunstfabriek voor aanstaande Sinterklaas een serie schilderijen laten maken van blikken soep. Nee niet van Campbell, dan zou het officieel goedgekeurde kunst zijn want zo'n blik hangt in het museum. Het is een blik soep van Unox. En er is een flacon wc-eend en nog meer spullen die doorgaans achter keukenkastdeuren en in de koelkast staan.

De wc-eend in olieverf op een doek van 80 bij 120 centimeter kost 2500 gulden (1136,36 euro). Het is echt een uniek schilderij, het is er niet een uit serieproductie. Onze kunst is zo goedkoop omdat er geen gebakken lucht tussen zit waar men doorgaans veel geld voor moet betalen, zegt een dame van de fabriek aan de Haarlemmerweg in Amsterdam.

Ik meen me al jaren geleden voorgoed van de kunst aan de muur bevrijd te hebben, en het kwam door een blik augurken. Grote augurken zijn te koop in blikken van tien liter. Er is een wit blik met een augurkenplant erop afgebeeld en er is een groen blik met allemaal augurken erop, in glanzende lak. Zo'n blik kocht ik, zette het in de huiskamer, genoot er zelf eerst heel ernstig van, daarna van de gasten die het maar vreemd vonden en ten slotte at ik ze op. Ik ben nu in de blikjes sardines-periode. Koop ze voor het mooi en eet ze leeg als ze vervelen.

Meer over