Schoon-heid en pijn

Nog niet zo heel lang geleden zagen we op een van de zenders van de Holland Media Groep hoe een vrouw zich door haar kittelaar liet piercen....

door wim de jong

Maar de nieuwsgierigheid was wel gewekt. Hoe die - het liefst een beetje kies - te stillen? Een bezoek aan een Eroticabeurs is ook weer zo'n stap.

Het Histor isch Museum te Ede weet met de tentoonstelling 'lichaamsversieringen' uitkomst te bieden. We lazen: 'Wie mooi wil zijn moet pijn lijden. Piercings, tatoeages, liposucties, stringente diëten, afbeulende fitness, de cultus van de maakbaarheid van het lichaam neemt soms groteske vormen aan.' Eropaf!

Het Historisch Museum is gevestigd in een klein, voormalig station. Van tevoren, in de wagen hadden we toch stiekem wat zitten fantaseren over mogelijk tentoongestelde pikanterietjes. He- laas, de tentoonstelling was niet dat je zegt: opwindend! Over piercing ging eigenlijk alleen een ingelijst kranteninterview met een man die meer metaal dan bot was. En je zag een foto van een bosjesman met een bot door de neus: 'piercing door de jaren heen'.

Over tatoeages wisten we meer dan de inrichter van de tentoonstelling. Wij hadden immers ooit een klei ne tatoeage op de bovenarm laten zetten, en keken, de pijn verbijtend, onze ogen uit in Henk Schiff machers Tat too- museum (met on der meer een ge tatoeëerde foetus op sterk water).

Er hing een foto van Vanessa en een tekst over liposuctie (3000 gulden). Een foto van een vrouw met een door ijzeren ringen opgerekte nek. ('Wat bezielt de mensheid om de nek op te rekken', stond eronder.) Arnold Schwar zenegger was er. Barbie was er. Er lag - dat was nog best wel kinky - een bh van kippengaas. Veel schoenen: 'De hak, die pas in de zestiende eeuw zijn intrede doet, geldt als fallussymbool'. En akelige foto's van misvormde voeten van Chinese vrouwen uit de vorige eeuw die, omwille van het heersend modebeeld, veel te kleine schoentjes droegen.

Maar het grootste deel van de tentoonstelling ging over het schoonheidsideaal van de vrouw, een beetje onder het motto van De Wespentaille Door De Jaren Heen. Dus veel korsetten, hoepelrokken en baleinen. Bij de afdeling over de man en z'n schoonheidsideaal, bleven we wat langer staan. Het ging over brede schouders en smalle heupen, die steeds verder weg lijken naarmate het lichaam meer verzakt.

Vroeger, en dan gaan we terug tot ver voor Christus, lieten mannen zich een korset aanmeten, en in de zeventiende eeuw droegen ze kunstkuiten over hun spataderen. Slim! Echt jaloers werden we bij de prenten van zeventiende-eeuwers die hun buik over de hun broekriem lieten bollen. Omdat dat mode was. Heel even, in de expositieruimte boven, meenden we toch op de afdeling 'kinky vroeger en nu' terechtgekomen te zijn. We zagen roestig priemen, ijzeren pinnen, kettingen, maar toen er ongevraagd een videoband werd gestart, bleek dat we beland waren op een expositie over 'landbouwgereedschap door de eeuwen heen'.

Meer over