Schichtige Kees verzint hond in matige komedie

De man met de hond van Annette Apon. Met Ramsey Nasr, Viviane de Muynck, Monic Hendricx. Te zien in The Movies Amsterdam, Plaza Futura Eindhoven, Poelestraat Groningen en 't Hoogt Utrecht....

RONALD OCKHUYSEN

De man met de hond speelt zich voor een belangrijk deel op een kantoor af. Net als in Jiskefet ('Goedesmorgens') enkele jaren geleden bestaat het kantoorvolk in het scenario van Bennie Roeters uit karikaturen. Maar geestig willen de klaagzangen en het volkse opportunisme niet worden. Daarvoor wankelt Roeters werk teveel op twee gedachten: het bankpersoneel gedraagt zich als een stel lapzwansen in een dijenkletser, terwijl De man met de hond allerminst als een rechttoe rechtaan komedie is bedoeld. Daarvoor heeft de film weer te veel zonderlinge aspecten.

Kees (Ramsey Nasr), de belangrijkste persoon in De man met de hond, is de jongste bediende op kantoor. De vreemde snuiter, schichtig in de omgang, is anders dan zijn collega's, die de dag verdoen met roddelen en moppen tappen.

Vrienden heeft Kees niet, een dementerende moeder is zijn enige familielid. Om de tijd te verdrijven, doet Kees alsof hij een hond heeft. Met het denkbeeldige dier loopt hij rondjes door de wijk, een hondenketting houdt hij losjes in de hand.

Kees' leven krijgt een wending wanneer hij, op instigatie van het Arbeidsbureau, zijn kantoorbaantje krijgt. Pas dan ziet Kees in dat hij een ongewoon bestaan leidt. Om zijn collega de verhalen te geven waarnaar zij maar blijven vragen, verzint hij een leven. Daartoe gaat Kees zelfs op dievenpad. Hij steelt uit huizen in zijn woonwijk foto's om daarmee een levensalbum samen te stellen. Ineens kan ook hij opscheppen over verre reizen en wilde liefdes.

Voor regisseur Anette Apon is De man met de hond een terugkeer in de bioscoop. Negen jaar geleden was haar laatste lange speelfilm te zien, Krokodillen in Amsterdam. Haar filmplannen werden daarna stelselmatig door geldschieters genegeerd. Voor de regie van De man met de hond is Apon gevraagd door de producent. Verbazingwekkend is dat niet. De speurende, onderzoekende regisseur heeft in haar werk voortdurend vraagtekens geplaatst bij ogenschijnlijke zekerheden. Kees, de hoofdpersoon in De man met de hond, biedt haar in dit opzicht ook voldoende persepctief.

Maar Apons zesde lange speelfilm werd niets meer dan een sympathieke maar matige vertelling, waarin Ramsey Nasr opvalt omdat hij van fotodief Kees een sympathieke dwangneuroot maakt. Nasr speelt ingetogen, terughoudend, en weigert consequent voor de hand liggende emoties uit te venten.

Die prestatie staat in contrast met het overige acteerwerk. Waar Nasr aarzelingen kan tonen, is er voor de andere spelers geen bewegingsruimte; daarvoor zijn hun rollen te oppervlakkig.

Regisseur Apon richtte haar krachten op de sfeer van de film. Soberheid voert de boventoon, en surrealisme neemt soms de macht over, wat de film beloftevol doet ogen, zonder tot inlossingen te komen.

Het script van De man met de hond schommelt ongemakkelijk heen en weer tussen onderbroekenlol en mystiek. Wat overblijft, is een sterk uitgangspunt en enkele aardige vondsten, samen net genoeg voor 85 voornamelijk voorspelbare minuten.

Ronald Ockhuysen

Meer over