Schettino!

CABARET

Schettino! door Erik van Muiswinkel. Regie: Jeroen Woe. In Stadsschouwburg Velsen, 9/11 Tournee tot 31/5/2014

Bunkertheaterzaken.nl

Gebrek aan leiderschap is het thema; helaas heeft Van Muiswinkel het roer zelf niet goed vast.

De nieuwe solovoorstelling van Erik van Muiswinkel begint veelbelovend: in een vlot gezongen nummer, begeleid door de muzikanten van de band Omnibuzz, hekelt Van Muiswinkel de 700 festivals per jaar in Nederland. Er wordt 'gepukkelpopt, gehazest en gewestergast', dolle pret op cruiseschip Nederland, maar intussen is de stuurhut verlaten. Een fijn sarcastisch nummer, daar willen we meer van horen.

Ook de thematiek van Schettino!, namelijk leiderschap, is in potentie vruchtbaar. Aan de hand van de Italiaanse kapitein Schettino, die in de rechtbank wordt gehoord over zijn handelen tijdens de ramp met de gekapseisde Costa Concordia, zet Van Muiswinkel een betoog op over het gebrek aan leiderschap dat heerst. Vroeger had je nog leiders met 'staal in de kloten', zoals de onverbiddelijk strenge schoolmeester Middelkoop of bondscoach Rinus Michels. Ook door Van Muiswinkel bewonderde kunstenaars als Gerard Reve en Harry Mulisch fungeerden als een kompas in het leven. Maar nu zit Mark Rutte in het Torentje en Willem-Alexander op de troon en is er niemand meer om tegenop te kijken.

Om zo'n op zich interessant betoog overtuigend te brengen, moet je zelf wel op je allerscherpst zijn. Het gaat mis met Schettino! omdat Van Muiswinkel te weinig originele ideeën voor zijn voorstelling bedacht. Verhalen worden te lang uitgesponnen, imitaties van bekende Nederlanders als Louis van Gaal en Gerrit Komrij zijn net niet in de roos en de met raspende stem gezongen liedjes (op teksten van o.a. Ivo de Wijs en Jeroen van Merwijk) komen niet altijd goed over.

Het is flauw om steeds de vergelijking met Diederik van Vleuten te maken, maar omdat Van Muiswinkel & Van Vleuten zo lang een duo vormden, valt er niet aan te ontkomen. Waar Van Vleuten zichzelf opnieuw uitvond met zijn geschiedenisvoorstellingen over Indië en de Eerste Wereldoorlog, vond Van Muiswinkel zijn vernieuwing voornamelijk in de frisse oudejaarsvoorstellingen die hij met een team cabaretiers maakte voor de VARA. In zijn solovoorstellingen leunt hij te veel op de oude formule (niet wéér die Harrie van Raaij-imitatie), met in dit geval een zinkend schip als resultaat.

undefined

Meer over