Scherp randje aan komisch gezinsdrama

Je verstand, je tekst, je sleutels, je moeder (in de V & D toen je klein was), je geloof, een stukje van je voorhoofd zelfs: wat je zoal niet kunt kwijtraken gedurende een mensenleven!...

Karin Veraart

Gevieren bespreken ze wat je al niet kunt doen met zo maar een 'gratis' jaar, en opnieuw passeren allerlei opties de revue. Plannen, idee kleine, uit-het-leven-gegrepen voorvallen, soepeltjes door elkaar gevlochten met hier en daar een muzikaal intermezzo, dat is de opzet van het stuk.

Astrid van Eck verzorgt grimassend een intro, Kirsten Mulder tokkelt op een gitaar, de mannen (Stefan Rokebrand en Erik Whien) fladderen om hen heen. Geen stukje van de vloer in de kleine paradetent laten de acteurs onbenut met hun aanstekelijk spel. Dat het concept niet nieuw is en daarbij niet altijd even origineel is ingevuld, mag een gegeven zijn, voor een luchtige zomervoorstelling is het innemend genoeg.

Van zwaarder kaliber is Bedankt lieve ouders dat De Paardenkathedraal maakte voor De Parade, en dat ze komend seizoen mogelijkerwijs uitbouwen tot avondvullende muziektheatervoorstelling in hun eigen, Utrechtse theater. Niet dat het stuk een zware indruk maakt, integendeel: Bedankt lieve ouders is prachtig verpakt in een vrolijk omhulsel. Zo gaat een en ander van start met het blije lied De Limonaderivier samen met meer moois te vinden op een cd-met-gratis-gezinsspel (plus dobbelstenen en pionnen).

Het gezin waar het om draait is bovendien gestoken in fraaie Delftsblauwe pakken, een motief dat in de huiskamer op allerlei manieren terug te vinden is. Maar onder al die vette harmonie zit er een hoop scheef, zo wordt al snel duidelijk gemaakt op vrij onorthodoxe manier. Want pa (Henk Elich) mag een boer zijn, ma (Paula Bangels) een hysterica en hun beider zoontjes (Louis van Beek en David Cantens) kind van de rekening zo eenvoudig en eenduidig is het niet altijd.

Rollen lopen door elkaar, stemmen slaan over en dan opeens is er weer een goedgetroffen lied. Onder een blauwgeblokt tafelkleed vandaan verschijnt een instrument, een broer maakt een dansje in het blauwe schijnsel van de televisie waarvoor pa is ingedut, pilsje in de hand.

Soms is het allemaal om te lachen, dan weer dienen echo's uit een vervreemdend verleden zich aan, heeft De Limonaderivier eigenlijk een heel vreemde tekst en krijgt dit geslaagde 'hilarische gezinsdrama' een scherp randje.

Meer over