'Schedebabbels' en hijgers

Germaine Groenier zat met het zweet in de handen tijdens haar eerste uitzending op 3 januari 1976. Voor het eerst radio presenteren was al eng, maar dan ook nog eens een inbelprogramma over seks....

Het ene experiment volgde op het andere, vooral op de vrijdagavond. Peter Flik en Cor Galis lieten zich in een hoogwerker bij verbaasde flatbewoners afzetten en verslaggevers bezochten de vele actie-en buurtcomitdie Nederland rijk was. Een ander ideetje (van Germaine) was een jaar lang de radio beschikbaar stellen aan de bewoners van een willekeurige straat (de Goeverneurstraat in Dordrecht).

Het was radio zonder grenzen, Germaine sans g. Alleen wist Germaine van seks niet meer dan een gemiddeld mens. En wat doe je dan als een meneer belt met de vraag wat hij aan zijn te kleine pik moet doen? Of als een mevrouw kenbaar maakt niet aan de pijpbehoefte van haar man te willen voldoen, zeker niet als de man zijn kwakje in haar mond wenst te spuiten? Gewoon laten praten, zei oud-uitgever van seksbladen Willem de Ridder dan: 'Kom op Germaine, pedo's, slachters, pissers, groepsseks, dieren. Alles erin! Niet dat burgertruttendom! Gooi het open!' Dat bleek een brug te ver, want Germaine was wel vrijgevochten, maar pedoseks of varkensneukende boeren kwamen er bij haar niet in.

Radio moest mensen bevrijden, de stemlozen een stem geven en verborgen gevoelens bespreekbaar maken. De bewoners van de Goeverneurstraat stemden allemaal links en 'wisten niet waar ze met hun ongenoegen heen moesten'. Naar de VPRO-radio op vrijdagavond dus. Net als de mensen met 'normale' seksuele problemen. Nou ja, normaal? Er waren mannen die zich stoorden aan 'schedebabbels', de reutelgeluiden uit het vrouwelijk geslachtsorgaan na het neuken. En dan waren er natuurlijk de vele hijgers, exhibitionisten en fakers die via de radio aan hun gerief probeerden te komen.

Germaine sans g was wellicht therapeutisch, maar ook een luistercijferkanon. In menig cafing vrijdagavond om tien uur de radio aan voor het broodnodige amusement ter begeleiding van het schuine moppen tappen. Germaine werd thuis steeds vaker gebeld met verzoeken om telefoonseks.

Dat veranderde de stemming nogal, zoals we in haar nu geboekstaafde herinneringen, Germaine sans g, kunnen lezen. In het begin werd ze zelf soms 'geil' van de uitzendingen. Onvermijdelijk waren de slapeloze nachten en het overmatig drankgebruik als gevolg van onoplosbare seksproblemen en frustraties over de rukkende kut-en lul-roepers. Eind 1977 kreeg Germaine te horen dat zelfs Jan Haasbroek de 'gore grappen en vieze geluiden' van de duidelijk dronken presentatrice 'weerzinwekkend' vond, en 'ongeschikt voor radio'. Een halfjaar later hield ze ermee op. Uit idealisme was het taboe doorbroken, klaar om commercieel te worden uitgebuit door Jef Rademakers, Menno Buch en andere minder scrupuleuze types.

We weten hoe het daarna is gegaan.

Meer over